ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΙΚΑ

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΙΚΑ

Το κτίριο του ΙΚΑ στη γωνία Ασκληπιού και Ηπείρου εγκαταλείφθηκε πριν 5 περίπου χρόνια με την προοπτική να χτιστεί στη θέση του ένα νέο κτίριο που θα στεγάζει τις διοικητικές και ιατρικές υπηρεσίες του ταμείου. Ενοικιάστηκαν από τη διοίκηση του ΙΚΑ δύο ιδιωτικά κτίρια (ως προσωρινή λύση) στα οποία εμπλέκεται ιδιοκτησιακά και η οικογένεια του βουλευτή της Ν.Δ. Αγοραστού. Σημειωτέο ότι η ενοικίασή τους κοστίζει πολλές χιλιάδες ευρώ κάθε μήνα. Ουδέν μονιμότερο βέβαια του προσωρινού. Αυτή η κατάσταση έχει γίνει καθεστώς και με τη συνενοχή του δημάρχου Τζανακούλη, ο οποίος μέσω της πολεοδομίας κατέβασε το συντελεστή δόμησης με αποτέλεσμα να είναι αδύνατο να χτιστεί στη συγκεκριμένη θέση ένα κτίριο αρκετά μεγάλο ώστε να καλύπτει τις ανάγκες του ΙΚΑ. Για άλλη μία φορά φαίνεται πως διάφορα προσωπικά συμφέροντα έχουν τον πρώτο λόγο. Πιέζοντας το ΙΚΑ να χτίσει σε κάποιον άλλο χώρο δημιουργείται διπλό «όφελος»: Ένα οικόπεδο υψηλής αξίας στο κέντρο της πόλης καθίσταται εκμεταλλεύσιμο από διάφορους επιχειρηματίες που θα θελήσουν να χρησιμοποιήσουν το χώρο για εμπορευματικούς σκοπούς ενώ παράλληλα οικογένειες πολιτικών συνεχίζουν να πλουτίζουν με χρήματα της κοινωνικής ασφάλισης. Στο μεταξύ, η μόνη κίνηση της διοίκησης του ταμείου στην κατεύθυνση του να χρησιμοποιήσουν το χώρο για τους δικούς τους σκοπούς είναι ένας διαγωνισμός για αρχιτεκτονική μελέτη νέου κτιρίου που προκηρύχθηκε πέρισυ. Είναι άγνωστο αν η μελέτη αυτή έχει ολοκληρωθεί και τι αποτελέσματα έδωσε.

Όλα αυτά μέχρι που καταλάβαμε το κτίριο στις 8 Μαρτίου. Γιατί μετά τη δική μας κατάληψη κι ενώ δεν έχει πραγματοποιηθεί διαγωνισμός για την ανάθεση του έργου της οικοδόμησης σε κάποια κατασκευαστική ούτε υπάρχουν τα απαραίτητα κονδύλια έτοιμα για χρήση, ανακοινώνεται ξαφνικά σε τοπική εφημερίδα πρόχειρος διαγωνισμός με προθεσμία μία εβδομάδα για να βρεθεί εργολάβος για την κατεδάφιση του κτιρίου. Γνωρίζοντας τα παραπάνω, δηλαδή τα παιχνίδια του δημάρχου με τον μειωμένο συντελεστή δόμησης, την αδιαφορία της διοίκησης του ΙΚΑ με την έλλειψη μελετών, διαγωνισμών και κονδυλίων συμπεραίνουμε ότι το εν λόγω οικόπεδο κάθε άλλο παρά ΙΚΑ σχεδιάζουν να το κάνουν στο άμεσο μέλλον. Είναι προφανές από τα παραπάνω ότι, ακόμη κι αν προορίζεται ο χώρος μελλοντικά για τις υποδομές του ταμείου, χρειάζονται τουλάχιστον ένα με δύο χρόνια ώστε να ολοκληρωθούν όλες οι διαδικασίες και να βρεθούν τα κονδύλια ώστε να ξεκινήσει το χτίσιμο.

Το γεγονός ότι αποφασίσαμε να καταλάβουμε το κτίριο για να αξιοποιηθεί ως ελεύθερος κοινωνικοπολιτικός χώρος ήταν ικανό να πυροδοτήσει μηχανισμούς και σχέδια τα οποία ήταν παγωμένα για χρόνια. Η κατεδάφιση που δρομολογούν έχει μόνο σκοπό τη δικιά μας έξωση, το γκρέμισμα των επιθυμιών μας. Το μόνο που θα δημιουργήσουν θα είναι ένα οικόπεδο που θα μείνει αδειανό για χρόνια ή (ακόμη χειρότερα) ένα ακόμη πάρκινγκ για τα αυτοκινούμενα κλουβιά. Αυτό που θέλουν άμεσα, ασχέτως μελλοντικής εξέλιξης του χώρου, είναι να ξεφορτωθούν και να καταστείλουν ένα εγχείρημα με ενοχλητικό γι’ αυτούς περιεχόμενο.

Στις 8 Μαρτίου, μπαίνοντας στο κτίριο βρήκαμε έναν χώρο παρατημένο και εστία μόλυνσης με τρεχούμενα επί έτη καζανάκια, δε δυσκολεύτηκαν όμως καθόλου οι του ΙΚΑ και του δήμου να μας κόψουν το νερό από την πρώτη κιόλας μέρα. Βρήκαμε ανοιχτούς διακόπτες κλιματιστικών, σκουπίδια παντού και το αρχείο του ΙΚΑ να σαπίζει από την υγρασία. Ένα μήνα μετά το κτίριο έχει αποκτήσει ζωή ξανά. Έχει καθαριστεί, λειτουργεί παιδική χαριστική βιβλιοθήκη, αυτοδιαχειριζόμενο καφενείο τα σαββατοκύριακα, φιλοξενεί εκδηλώσεις και βγάζει έναν ανατρεπτικό πολιτικό λόγο ενάντια στην αλλοτριωμένη καθημερινότητα. Εκφράζει τις αξίες της αμεσοδημοκρατίας, της συνδιαμόρφωσης, της ισότητας και της αλληλεγγύης μέσα σ’ ένα πλαίσιο αντιιεραρχικό και αντιεμπορευματικό. Αποτελεί ένα έγχρωμο πείραμα, μια μικρή νίκη στο πεδίο της καθημερινότητας και της κοινωνικής επανάκτησης των δημόσιων χώρων, μέσα στο γκρίζο συνεχές της πόλης. Αποτελεί έναν πόλο έλξης της ανήσυχης νεολαίας της πόλης, έναν πόλο δημιουργίας. Όλα αυτά θέλουν να γκρεμίσουν κι όχι ένα απλό κτίριο.

Δεν πρόκειται να αφήσουμε την κατάληψή μας να γίνει οικόπεδο προς πλειστηριασμό για κανέναν μεγαλοεπιχειρηματία. Θα μας βρουν απέναντί τους.

ΤΗ ΦΛΟΓΑ ΠΟΥ ΑΝΑΨΑΜΕ ΚΑΝΕΝΑΣ ΔΕ ΤΗ ΣΒΗΝΕΙ

Ιός Κοινωνικής Απελευθέρωσης

ΚΑΛΕΣΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΤΟΥ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟΥ 19/3 – ΚΑΤΑΛΗΨΗ Ι.Κ.Α.

ΣΕ ΚΑΘΕ ΚΛΑΔΟ ΣΕ ΚΑΘΕ ΕΡΓΑΣΙΑ
ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ

ΜΟΝΟΔΡΟΜΟΣ ΟΙ ΑΚΗΔΕΜΟΝΕΥΤΟΙ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΟΙ ΕΡΓΑΤΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ ΑΦΕΝΤΙΚΑ ΚΑΙ ΕΡΓΑΤΟΠΑΤΕΡΕΣ.

  • ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΘΕΙ Η ΕΠΙΘΕΣΗ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ ΣΤΑ ΕΡΓΑΣΙΑΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΜΑΣ.
  • ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΕΠΙΤΡΕΨΟΥΜΕ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ ΤΩΝ ΑΠΕΡΓΙΑΚΩΝ ΑΓΩΝΩΝ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΕΡΓΑΤΟΠΑΤΕΡΕΣ.
  • ΓΙΑ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΙΣ ΠΡΟΘΕΣΕΙΣ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ ΝΑ ΜΑΣ ΟΔΗΓΗΣΕΙ ΣΤΗΝ ΙΔΙΩΤΙΚΗ ΑΣΦΑΛΙΣΗ ΚΑΙ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ.

ΕΜΠΡΟΣ ΓΙΑ ΕΝΑ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΟ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ

ΤΟ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ ΕΙΝΑΙ Η ΑΦΟΡΜΗ
ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΕΝΑ ΣΥΣΤΗΜΑ ΠΟΥ ΜΑΣ ΚΛΕΒΕΙ ΤΗΝ ΖΩΗ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΑΤΗΓΗΣΗ ΤΩΝ ΕΡΓΑΣΙΑΚΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΜΑΣ
ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΑΥΞΗΣΗ ΤΩΝ ΟΡΙΩΝ ΗΛΙΚΙΑΣ ΣΥΝΤΑΞΙΟΔΟΤΗΣΗΣ
ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΘΕΣΜΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΕΛΑΣΤΙΚΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ
ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΕΝΟΠΟΙΗΣΗ ΠΡΟΣ ΤΑ ΚΑΤΩ ΤΩΝ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΩΝ ΤΑΜΕΙΩΝ
ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΑΝΑΛΩΣΙΜΟΥ ΚΑΙ ΣΥΝΕΧΩΣ ΚΑΤΑΡΤΙΖΟΜΕΝΟΥ ΕΡΓΑΤΙΚΟΥ ΔΥΝΑΜΙΚΟΥ
ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΕΡΓΑΣΙΑΚΟ ΜΕΣΑΙΩΝΑ ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΠΙΒΑΛΟΥΝ

ΕΜΠΡΟΣ ΞΑΝΑ ΟΛΟΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ
ΤΟ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ ΔΕΝ ΛΥΝΕΤΑΙ ΜΕ ΝΟΜΟΥΣ

ΠΡΟΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΤΟΥ Ι.Κ.Α. (ΠΑΛΑΙΟ ΚΤΙΡΙΟ Ι.Κ.Α. – ΑΣΚΛΗΠΙΟΥ ΚΑΙ ΗΠΕΙΡΟΥ ΓΩΝΙΑ) ΣΤΙΣ 9:30 ΠΜ ΤΗΝ ΤΕΤΑΡΤΗ 19 ΜΑΡΤΗ 2008

ΚΑΤΑΛΗΨΗ Ι.Κ.Α.
Ιός Κοινωνικής Απελευθέρωσης

ΣΥΝΤΑΞΗ ΣΤΑ 75???
75 ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΩΡΕΣ ΤΩΝ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΩΝ!!!

ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΕΡΓΟΔΟΣΙΑ ΑΝΑΠΡΟΣΑΡΜΟΖΟΥΝ ΤΙΣ ΕΡΓΑΣΙΑΚΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΣΤΑ ΔΙΚΑ ΤΟΥΣ ΚΑΛΟΥΠΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΑΥΞΗΣΟΥΝ ΤΑ ΚΕΡΔΗ ΤΟΥΣ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΡΑΓΟΜΕΝΟ ΠΛΟΥΤΟ ΤΗΣ ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΤΑΞΗΣ.
ΚΑΤΑΣΤΡΑΤΗΓΟΥΝ ΤΑ ΕΡΓΑΣΙΑΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ.
· ΑΥΞΑΝΟΝΤΑΣ ΤΑ ΟΡΙΑ ΗΛΙΚΙΑΣ ΣΥΝΤΑΞΙΟΔΟΤΗΣΗΣ.
· ΘΕΣΜΟΠΟΙΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΕΛΑΣΤΙΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΔΟΥΛΕΜΠΟΡΙΟ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΜΕΣΩ ΤΟΥ ‘’STAGE’’.
· ΕΝΟΠΟΙΩΝΤΑΣ ΠΡΟΣ ΤΑ ΚΑΤΩ ΤΑ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΑ ΤΑΜΕΙΑ.
· ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΑΝΑΛΩΣΙΜΟΥ ΚΑΙ ΣΥΝΕΧΟΥΣ ΚΑΤΑΡΤΙΖΟΜΕΝΟΥ ΕΡΓΑΤΙΚΟΥ ΔΥΝΑΜΙΚΟΥ.
ΣΥΝΕΧΙΖΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΕΡΓΑΣΙΑΚΟ ΜΕΣΑΙΩΝΑ ΓΙΑ ΝΤΟΠΙΟΥΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ.

ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΕΛΑΤΕΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΡΓΑΤΕΣ ΚΑΙ ΣΤΑ ΑΦΕΝΤΙΚΑ ΔΕ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΙΣ ΠΛΑΤΕΣ

ΜΟΝΟΔΡΟΜΟΣ ΟΙ ΑΚΗΔΕΜΟΝΕΥΤΟΙ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΟΙ ΕΡΓΑΤΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ ΑΦΕΝΤΙΚΑ ΚΑΙ ΕΡΓΑΤΟΠΑΤΕΡΕΣ. ΓΙΑΤΙ ΚΑΝΕΙΣ ΔΕ ΔΙΚΑΙΟΥΤΑΙ ΝΑ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΕΙ ΤΙΣ ΖΩΕΣ ΜΑΣ ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΕΜΑΣ…

ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΚΛΑΔΟΥΣ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ

ΑΥΤΟΝΟΜΟΙ ΛΑΡΙΣΑΣ
aytonomoiteilar@yahoo.gr

ΙΚΑ – Ιός Κοινωνικής Απελευθέρωσης (Κατάληψη στη Λάρισα)

Αναρχικοί, αντιεξουσιαστές, αυτόνομοι και ανένταχτοι αποφασίσαμε να καταλάβουμε το παλιό κτίριο του ΙΚΑ στη Λάρισα, ένα κτίριο εγκαταλελειμένο εδώ και μια πενταετία περίπου, για να το αξιοποιήσουμε ως ελεύθερο κοινωνικοπολιτικό χώρο. Το παρακάτω κείμενο μοιράστηκε σε περίοικους και περαστικούς και η όλη δράση αντιμετωπίστηκε με αρκετά θετικά σχόλια. Προσπαθούμε να καθαρίσουμε και να κάνουμε στοιχειωδώς βιώσιμο τον χώρο. Παραμένουμε στην κατάληψη και διαθέτουμε και τη βοήθεια και την παρουσία δικηγόρου για παν ενδεχόμενο. Πολύ σημαντική υπήρξε η βοήθεια και αλληλεγγύη συντρόφων και συντροφισσών από γειτονικές πόλεις.


Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΟΠΛΟ ΜΑΣ


ΚΑΤΑΛΗΨΗ Ι.Κ.Α.

Σήμερα, Σάββατο 8 Μαρτίου καταλαμβάνουμε το παλιό κτίριο του Ι.Κ.Α. στην οδό Ασκληπιού. Το συγκεκριμένο κτίριο είναι εγκαταλελειμένο εδώ και έξι χρόνια και οι υπηρεσίες του Ι.Κ.Α. στεγάζονται σε ενοικιαζόμενα κτίρια στα οποία “τυχαίνει” να υπάρχει συνιδιοκτησία οικογένειας βουλευτή της ΝΔ στο ν. Λάρισας. Παρακολουθήσαμε κατά καιρούς διάφορα δημοσιεύματα σχετικά με την πρόθεση των αρχών να γκρεμίσουν το κτίριο με σκοπό το χτίσιμο νέου, που να καλύπτει τις κτιριακές ανάγκες του Ι.Κ.Α. Εντελώς “τυχαία” πάλι πολλά από αυτά τα δημοσιεύματα ήταν συγκεντρωμένα κατά την προεκλογική περίοδο.

Είναι γνωστό ότι το ελληνικό δημόσιο κατέχει πλήθος κτισμάτων που παραμένουν αναξιοποίητα για πολύ μεγάλα χρονικά διαστήματα. Ας μην τρέφουμε αυταπάτες. Αν ο κρατικός μηχανισμός ήθελε να αποκτήσει το Ι.Κ.Α. καινούργιες υποδομές, θα μπορούσε να το πράξει αρκετά πιο εύκολα και να μην πληρώνει δεκάδες χιλιάδες ευρώ κάθε μήνα σε ιδιώτες για να ενισχύσει την ντόπια “επιχειρηματικότητα”.

Τα προηγούμενα δεν είναι παρά ενα μικρό κομμάτι όσων διαδραματίζονται καθημερινά στο κοινωνικό πεδίο. Όλοι μας βιώνουμε την αλλοτρίωση της εργασίας, τον κατακερματισμό της ζωής, του χώρου και του χρόνου μας, την κυριαρχία του θεάματος σε όλα τα πεδία της καθημερινότητας, τον εγκλεισμό μας στην ατομική –ιδιωτική σφαίρα, την σταδιακή άλωση του δημόσιου χώρου απο το κεφάλαιο και τους κατασταλτικούς μηχανισμούς. Απέναντι σε όλα τα παραπάνω επιλέγουμε να καταλάβουμε ένα εγκαταλελειμένο κτίριο, το οποίο στερείται ζωής και χρησιμεύει ως επίκεντρο μιας μικροπολιτικής διαμάχης, για να στεγάσουμε σε αυτό τις επιθυμίες μας και να ικανοποιήσουμε την ανάγκη μας για επικοινωνία και αληθινές σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων, αφήνοντας πίσω εμπορευματικές και εξουσιαστικές δομές. Απέναντι στη μισθωτή δουλεία, αντιπαραβάλλουμε την αυτοδιάθεση της εργασίας σύμφωνα με τις ανθρώπινες ανάγκες. Απέναντι στην ιεραρχία και τον ανταγωνισμό, αντιπαραθέτουμε την αυτοοργάνωση και την αλληλεγγύη. Μπροστά στο θάνατο του δημόσιου χώρου προτείνουμε την επανοικειοποίηση του. Ενάντια στα ναρκωτικά και κάθε μορφή αποχαύνωσης, το πάθος για τη ζωή και τη δημιουργική φαντασία. Ενάντια στην εξουσιαστική και κανονιστική εκπαίδευση, τη συλλογική αυτομόρφωση. Απέναντι στο λήθαργο της ρουτίνας και την παθητική αποδοχή της μίζερης καθημερινότητας, επιχειρούμε να ισορροπήσουμε στη λεπτή γραμμή της εξέγερσης.

Θέλουμε η κατάληψη αυτή να αποτελέσει έναν ανοιχτό και ελεύθερο κοινωνικό χώρο, έναν πόλο δημιουργίας και αντιπληροφόρησης, μια εν δυνάμει ανατρεπτική επιλογή στα πλαίσια της κοινωνικής απελευθέρωσης.

Ιός Κοινωνικής Απελευθέρωσης

ΚΑΤΩ ΤΑ ΞΕΡΑ ΣΑΣ ΑΠΟ ΤΑ BLOGS

Άλλο ένα νομοθετικό πλαίσιο ετοιμάζεται με πρόσχημα όπως πάντα την προστασία των πολιτών.

Αυτή τη φορά στο στόχαστρο τα blogs και η δικτυακή τους κοινότητα.

Αλήθεια για ποιους πολίτες κόπτεστε τόσο πολύ ώστε να τους προστατέψετε από αυτά τα κακόβουλα blogs;

Μήπως αυτοί οι πολίτες, είναι διάφοροι αλήτες ρουφιανοι «δημοσιογράφοι», σιχαμεροί «πολιτικοί» και επιχειρηματίες που θησαυρίζουν πάνω στις πλάτες των εργαζομένων;

Σύμφωνα με αυτό το νομοθετικό πλαίσιο :

· Πρώτον, οι διαχειριστές των blogs ενημερωτικού χαρακτήρα θα έχουν την ευθύνη να αναγράφουν στην κεντρική ιστοσελίδα τον κατά νόμο υπεύθυνο του blog.

· Δεύτερον, το νομοσχέδιο επιφυλάσσει στα αδικήματα που τελούνται μέσω των blogs προβλέψεις ανάλογες με αυτές του νόμου περί Τύπου.

· Τρίτον, διευκολύνεται η πρόσβαση των διωκτικών αρχών στα ηλεκτρονικά ίχνη ώστε να αποκαλύπτεται με πιο γρήγορες διαδικασίες ο υπεύθυνος μιας συκοφαντικής ή εκβιαστικής δημοσίευσης.

· Τέταρτον, το ΕΣΡ αποκτά δικαίωμα παρέμβασης σε περίπτωση που οι χρησιμοποιούμενες φωτογραφίες ή το audio και video υλικό που αναρτάται σε κάποιο blog δημιουργούν ζητήματα που εμπίπτουν στη δικαιοδοσία του.

Το κυνήγι των «μαγισσών» μόλις άρχισε κατά των ελληνικών blogs και της δικτυακής τους κοινότητας

Όταν οι πραγματικές μάγισσες αυτού του τόπου αρθρογραφώντας και φωνασκώντας κατά των blogs κάθονται και παρακολουθούν αυτό το κυνηγητό που ξεκίνησαν οι ίδιοι μέσα από μηνήσεις κατηγορώντας ένα blog για αυτό που όπως φαίνεται εκ των πραγμάτων ξέρουν οι ίδιοι να κάνουν πάρα πολύ καλά.

Και όχι, μην τολμήσετε «κύριοι» να μιλήσετε για συκοφαντία ούτε για εκβιασμό.

Την αλήθεια λέμε, ότι κάνατε αυτό που κατηγορείτε ένα blog ότι έκανε και φυσικά δεν θέλουμε τα λεφτά σας.

Αντιγραφουμε από τον ΙΟ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 24/2/2008

στις 31 Ιανουαρίου, ο κ. Τριανταφυλλόπουλος υποστήριξε ότι «τα πιο ακριβοπληρωμένα ρεπορτάζ είναι αυτά που δεν είδαν το φως της δημοσιότητας. Δηλαδή πληρώθηκαν (σ.σ.: οι «δημοσιογράφοι») γι’ αυτά που δεν έβγαλαν. Οχι γι’ αυτά που έβγαλαν».

Ακολουθώντας την υπόδειξη του έμπειρου τηλεπαρουσιαστή αναζητήσαμε τα ρεπορτάζ που «δεν βγήκαν».

Φανταστείτε την έκπληξή μας όταν διαπιστώσαμε ότι η εφημερίδα «Πρώτο Θέμα» είναι γεμάτη ήδη από το πρώτο της φύλλο με τέτοια ρεπορτάζ! Η ύπαρξη αυτών των ρεπορτάζ που έμειναν στο «ψυγείο» μαρτυρείται από ορισμένα κατ’ αρχήν ακατάληπτα σχόλια, όπου υποκρύπτονται μηνύματα για δημόσια πρόσωπα (πολιτικούς ή επιχειρηματίες). Τα σχόλια υπαινίσσονται παραβατική συμπεριφορά στην ιδιωτική ή δημόσια παρουσία κάποιου προσώπου και αφήνουν να εννοηθεί ότι ακολουθούν αποκαλύψεις. Μόνο που κατά κανόνα οι αποκαλύψεις δεν γίνονται ποτέ.

Το βασικό χαρακτηριστικό αυτών των μηνυμάτων είναι ότι μπορεί να τα αποκρυπτογραφήσει μόνο ο άμεσα ενδιαφερόμενος ή το στενό του περιβάλλον. Ανεξάρτητα αν είναι αλήθεια ή ψέματα, το μήνυμα είναι σαφές: «Πρόκειται ν’ ασχοληθούμε μαζί σου! Ετοιμάσου! Φρόντισε!»

Τώρα, πώς μπορεί να αντιδράσει ο άμεσα ενδιαφερόμενος;

Ο τρόπος γραφής του μηνύματος αποκλείει τη δυνατότητα ευθείας απάντησης. Θα ήταν σαν να αποδέχεται την κατηγορία, εφόσον αναγνωρίζει τον εαυτό του στο μήνυμα. Και επειδή συνήθως αυτά τα μηνύματα περιέχουν μισές αλήθειες ή αναφέρονται σε προσωπικές υποθέσεις των «στόχων», ο αποδέκτης τους βρίσκεται σε απόλυτη αδυναμία. Ούτε σκέψη, βεβαίως, για προσφυγή στη Δικαιοσύνη. Οπως έχουν διαπιστώσει όσοι το επιχείρησαν, το πιο δύσκολο πράγμα είναι να αποδείξεις ότι εσένα και όχι κάποιον άλλον «φωτογραφίζουν» αυτού του είδους τα δημοσιεύματα.

Τα ροζ υπονοούμενα

*Η εφημερίδα προειδοποιεί: «Γιατί ο πρωθυπουργός όλο και πιο συχνά προειδοποιεί ότι θα δεχθεί ανοίκειες προσωπικές επιθέσεις από το ΠΑΣΟΚ; Για τον θείο ανησυχεί ή για τη σύζυγο;» (28/8/05) Η απάντηση δίνεται στα επόμενα φύλλα, με συνεχή «ρεπορτάζ» και επιθέσεις στη Νατάσα Καραμανλή για τα ακριβά της ψώνια και άλλες προσωπικές υποθέσεις!

*Αλλά τα μηνύματα της εφημερίδας δεν είναι τόσο σαφή για τον απλό αναγνώστη. Χαρακτηριστικό είναι το σχόλιο που φιλοξενείται με τίτλο «Η γκαρσονιέρα και ο… υπουργός»:

*«Ερωτικές περιπέτειες με πρωταγωνιστές Ασιάτες καταγράφει το αστυνομικό δελτίο στο Ψυχικό, σε γκαρσονιέρα που νοικιάζει η πεθερά εν ενεργεία υπουργού της κυβέρνησης, που πριν από ένα μήνα η φήμη του ξεπέρασε τα σύνορα της χώρας. Πληροφορίες αναφέρουν ότι στο επίμαχο διαμέρισμα (όπου, σημειωτέον, στον επάνω όροφο στεγάζονται ο υπουργός και η οικογένειά του) οι περίοικοι γίνονται μάρτυρες ερωτικών συγκρούσεων που προκαλεί αλλοδαπός της “παροικίας” των Φιλιππινέζων. Ο νεαρός γόης (λένε οι πληροφορίες) καλεί στο διαμέρισμα που έχει νοικιάσει από την πεθερά του υπουργού καλλίγραμμες ομοεθνείς του κυρίες, με τις οποίες συχνά διαπληκτίζεται. Οι αστυνομικοί, που έχουν βρεθεί ουκ ολίγες φορές στον τόπο των συμβάντων, προσπαθούν να πείσουν την ιδιοκτήτρια να ξενοικιάσει την γκαρσονιέρα. Εκείνη όμως παραμένει αμετάπειστη… Τι να σου κάνει άλλωστε -σε τόσο χαλεπούς καιρούς- ένας μισθός υπουργού!» (27/11/05).

*Αυτές οι παράξενες ροζ υποθέσεις διατυπώνονται συνήθως με τη μορφή του κουΐζ στην εφημερίδα:

*«Ποια ευρωβουλευτής βρήκε (λέμε) στις Βρυξέλλες τον μεγάλο έρωτα, συνεχίζοντας την παράδοση των τελευταίων χρόνων; (σ.σ.: Δεν είναι η Μ. Ματσούκα)» (11/12/05).

*«Ποιοι είναι αυτοί που κλείνουν την προεδρική σουίτα του King George με λεφτά του Δημοσίου για να τρώνε με φίλους, γνωστούς και… γκόμενες (πρώην και επόμενες);» (10/9/06).

*«Ποιος Κρητικός επιχειρηματίας εκτός από τσικουδιές κερνάει και “Ρωσίδες”; Ασε που μαγνητοσκοπεί τις επίμαχες φάσεις, εκβιάζοντας αυτούς που πριν φιλοξενούσε» (13/11/05).

Οι επιβαρυντικές συγγένειες

*Ενας από τους πιο συνηθισμένους στόχους αυτών των σχολίων είναι η σχέση πολιτικών και επιχειρηματιών με ορισμένους συγγενείς τους:

*«Η ξαδελφούλα του κυρίου υφυπουργού, με το γραφείο στο Κολωνάκι, κάνει χρυσές δουλειές σε υπουργείο και θεσμικό φορέα. Ειδικότερα, από το 1994 (έτος-σταθμό και για τον υφυπουργό) οι business δεν έχουν τελειωμό. Εμ, δεν μάθαμε κι εμείς γραφιστική να πάμε μπροστά!» (12/11/06).

*«Ο υφυπουργός ορίστηκε να φυλάττει Θερμοπύλες και να εξυγιάνει το ασφαλιστικό σύστημα της Τραπέζης. Πρώτη του κίνηση να διορίσει στη συγκεκριμένη Τράπεζα τον γιο του με αμοιβή διόλου ταπεινή. Ποιος;» (5/6/05).

*«Σε ποια Τράπεζα (που συμμετέχουν και ξένοι επενδυτές) γιος υφυπουργού προσελήφθη και είναι σήμερα μεγαλοστέλεχός της;» (25/9/05).

*«Ποιες είναι οι δύο αδελφές… Τατά που διαθέτουν γραφείο στο Λονδίνο και παίρνουν δουλειές από την Αθήνα χωρίς διαγωνισμούς; Η μία εξ αυτών είναι σύζυγος υιού μεγαλομετόχου ιατρικού αθηναϊκού κέντρου, ενώ το όνομα της δεύτερης παραπέμπει σε ευρωπαϊκά βουνά. Και σαν να μην έφθαναν οι London business, το δίδυμο χτυπάει και δουλειές του επίσημου Μακεδονάρχη που υπογράφει ό,τι βρει μπροστά του» (12/11/06).

Η «υπόσχεση» αποκαλύψεων

*Πολλές φορές οι ίδιοι οι συντάκτες αυτών των σχολίων προειδοποιούν ότι σκοπεύουν να επανέλθουν, προφανώς αν δεν μεσολαβήσει κάτι άλλο:

*«Περίεργες συμπτώσεις συμβαίνουν τους τελευταίους μήνες στο υπουργείο του κ. Ευάγγελου Μπασιάκου. Μια εισήγηση υπηρεσιακού παράγοντα για διεύρυνση των προμηθευτών στον τομέα των φυτοφαρμάκων συμπίπτει με την απομάκρυνσή του από τη συγκεκριμένη υπηρεσία και τη μετάθεσή του (θέλουμε να πιστεύουμε όχι δυσμενή) σε άλλο πόστο. Το αξιοσημείωτο είναι ότι στον συγκεκριμένο τομέα υπάρχει ένα ισχυρό μονοπώλιο, αφού κύριος προμηθευτής του υπουργείου εδώ και δύο δεκαετίες είναι μεγάλη πολυεθνική εταιρεία. Για το θέμα θα… επανέλθουμε» (11/12/05).

*«Ποιας κυρίας, η οποία ασχολείται με τα κοινά σε Δήμο των Νοτίων Προαστίων της Αττικής, το όνομα έχει εμπλακεί σε οικονομικό σκάνδαλο μεγάλης ασφαλιστικής εταιρείας; Κοινό χαρακτηριστικό της εν λόγω κυρίας και της ασφαλιστικής εταιρείας είναι το γράμμα… νι! Σύντομα περισσότερες αποκαλύψεις…» (23/7/06).

*«Μαθαίνουμε ότι πρώην “πράσινος” δήμαρχος από β’ περιφέρεια της πρωτεύουσας μαζί με συνδικαλιστή αντιδήμαρχό του εκβίαζαν μεγάλη εταιρεία με τεχνολογικό περιεχόμενο. Οταν δεν τους βγήκε τελικά το “χαρτί”, το έριξαν στις… οικολογικές ευαισθησίες και στην προστασία των πολιτών από τη ραδιενέργεια. Τώρα που δεν εξελέγησαν να δούμε τι θα πουν για τα ντοκουμέντα που έρχονται» (12/11/06).

Ποιους κατηγορείτε κύριοι και γιατί;
Κόρακας κορακου μάτι δεν βγάζει αυτό είναι το μόνο σίγουρο.
Μήπως επειδή οι αποκαλύψεις στα
blogs έχουν βάση που αν ψαχτούν θα καταλήξουν κάπου;
Όπως με τον κύριο από πάνω με τα 5.5 εκατομμύρια του;

Και αφού τα είχαμε όλα αυτά μόνο η μαφία των ηλιθίων μας έλειπε.
Αυτή την μαφία με τους προστάτες κάθε τι ελληνικού που αποφάσισαν μετά την αντιφασιστική πορεία στις 2/2/2008 να επιχειρήσουν να ρίξουν όσα
blogs έκριναν οι ίδιοι ότι περιείχαν ανθελληνικό περιεχόμενο κάνοντας κλικ στην επισύναψη ιστιολογιου. Μια κίνηση που οργανώθηκε από μέλη της νεολαίας του ΛΑ.Ο.Σ με προεξέχων την Αγγελική Λάμπρου υποψήφια νομαρχιακή σύμβουλος με τον Μάκη Βορίδη στην Ανατολική Αττική, και αμέσως την τακτική αυτή την υιοθέτησε ο Στόχος , μια φασιστική φυλλάδα.

Όσοι πολιτικοί, δημοσιογράφοι, δικηγόροι, παπάδες και λοιποί κοινοί θνητοί, πιστεύετε ότι με τη θέσπιση νομοθετικών μέτρων,
στημένων σκανδάλων, άρσης του απορρήτου με κατασκευασμένες ή μη κατηγορίες και με διάφορες διαπλοκές και δολοπλοκίες,
θα φιμώσετε τα Blogs, είστε γελασμένοι…

Η ελευθερία του λόγου, του τύπου και της έκφρασης
είναι κατοχυρωμένα δικαιώματα του Ελληνικού Συντάγματος…

Το μόνο που θα καταφέρετε, είναι να μας δώσετε ακόμη μεγαλύτερη δύναμη και βήμα.

ΚΑΤΩ ΤΑ ΞΕΡΑ ΣΑΣ ΑΠΟ ΤΑ BLOGS
ΓΙΑ ΚΑΘΕ ΕΝΑ ΠΟΥ ΚΛΕΙΝΕΙ ΘΑ ΑΝΟΙΓΟΥΝ ΔΕΚΑ

Πηγές:
ΠΡΕΖΑ TV
http://prezatv.blogspot.com/2008/02/bloggers-blogs.html
http://prezatv.blogspot.com/2008/02/press-gr-i-blogs.html

ΙΟΣ
http://www.iospress.gr/ios2008/ios20080224.htm

Πρώτο Θέμα
http://www.protothema.gr/content.php?id=3985
http://www.protothema.gr/content.php?id=4088

Athens Indymedia
http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=832334

Jungle-Report
http://jungle-report.blogspot.com/2008/01/alert-blog.html

Η ΜΕΓΑΛΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΠΡΑΚΤΟΡΩΝ ΣΧΟΛΗ

Με το νέο νομοσχέδιο που ετοιμάζει ο κύριος Παυλόπουλος η Ε.Υ.Π μεταλλάσσεται σε ένα πρακτορικό προϊόν 3 σε 1 με ολίγον CIA, DEA και NSA!

Με λίγα λόγια και επιγραμματικά

Ενισχύεται η αυτοτέλειά της, χωρίς έλεγχο.

Αποκτά νέες αρμοδιότητες (για το οργανωμένο έγκλημα, την τρομοκρατία, τα ναρκωτικά, την παράνομη διακίνηση ανθρώπων, το ξέπλυμα) και έτσι επεμβαίνει στο ρόλο των διωκτικών αρχών αλλά και των ειδικών ανεξάρτητων αρχών.

Στο προσωπικό της επιτρέπεται η οπλοφορία.

Επιτρέπεται η διείσδυση σε παράνομες ομάδες, με αποτέλεσμα να νομιμοποιείται η προβοκάτσια και να αμνηστεύεται ο προβοκάτορας.

Θεσμοθετείται η παρουσία της ΕΥΠ στον έλεγχο εισόδου αλλοδαπών στη χώρα.

Θεσπίζεται υποχρέωση των δημοσίων υπηρεσιών να παρέχουν πληροφορίες που θα τους ζητήσει ο «εξουσιοδοτημένος» υπάλληλος της ΕΥΠ.

Παρεμποδίζεται κάθε είδους διαφάνεια στη δράση της.

Δηλαδή πλέον οι πράκτορες της Ε.Υ.Π θα μπορούν και με την βούλα του νόμου να μας υποκλέπτουν αυθαίρετα κατά το δοκουν χωρίς έλεγχο και χωρίς να δίνουν λογο κάπου (υποθέσεις υποκλοπών). θα μπορούν με το γράμμα του νόμου να συνεχίσουν το αγαπημένο τους σπορ ,τις απαγωγές (απαγωγές Πακιστανών). Όπως επίσης με το γράμμα του νόμου θα διοργανώνουν και οι ίδιοι αεροπορικά ταξιδάκια (παράνομες πτήσεις και μυστικές φυλακές της CIA). Και τέλος και πιο σημαντικό , με το γράμμα του νόμου νομοποιητε η προβοκάτσια και ο προβοκάτορας θα απολαμβάνει πλήρη αμνήστευση ώστε το ίδιο το σύστημα να ελέγχει και να χειραγωγεί οτιδήποτε εναντιώνεται στις ενέργειες του.

ΝΑ ΤΗΝ ΧΑΙΡΕΣΤΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΣΑΣ
ΟΣΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΕΜΠΟΔΙΑ ΤΟΣΟ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΜΑΣ ΠΕΙΣΜΩΝΕΤΕ
ΔΕΝ ΜΑΣ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΕΙΤΕ ΟΥΤΕ ΜΑΣ ΦΟΒΙΖΕΤΕ
ΜΑΣ ΔΙΝΕΤΕ ΔΥΝΑΜΗ ΓΙΑ ΝΑ ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ

Πηγή:
ΙΟΣ
http://www.iospress.gr/mikro2008/mikro20080223.htm

(Γράμμα Σε Μια Φιλενάδα Στο…) ΠΟΥΘΕΝΑ

Που είσαι;

Στο ΠΟΥΘΕΝΑ

Εδώ Είσαι! Μην φεύγεις πάλι

Πώς να φύγω;

Στο ΠΟΥΘΕΝΑ είμαι

Σου μιλάω

Και εγώ σου μιλάω

Αλλά δεν μπορείς να με καταλάβεις

Μιλάω με τις σκέψεις σου

άσε με!


Ξέρεις κάτι; Δεν ξέρω
Ώρες ώρες δεν ξέρω
Φτάσαμε κάπου;
Αλλά που πηγαμε;
Ξέρεις κάτι; Κάπου θα φτάσαμε
Δεν γίνετε, κάπου να μην πηγαμε
Αλλά αυτό το κάπου είναι το ΠΟΥΘΕΝΑ
Ένα αόριστο ΕΔΩ μέσα στην αοριστία του ΕΚΕΙ
Ξέρεις κάτι; Δεν γίνετε, να μην είμαστε κάπου
Τόσο πονέσαμε. Τι στο διάολο ;
Όλο και από κάποιο δρομάκι καταλήξαμε
Μην ρωτήσεις ΠΟΥ! Είπαμε στο ΠΟΥΘΕΝΑ
Και εσύ στο ΠΟΥΘΕΝΑ είσαι πάνω κάτω
Ξέρεις ! Κανά τετράγωνο παρακάτω
Θυμάσαι; Όπως όταν ήμασταν παιδιά
Η πάνω και κάτω γειτονιά
Μην μελαγχολείς φιλενάδα
“ΕΜΕΙΣ” ακόμα “παιδιά” είμαστε
Ξέρεις κάτι; Γιατί παραμένουμε άνθρωποι
Ναι φιλενάδα, οι άνθρωποι στον κόσμο αυτό
Είναι μόνο τα παιδιά
Και “ΕΜΕΙΣ” ήμαστε ακόμα “παιδιά”
Μην φοβάσαι φιλενάδα, μην φοβάσαι
Όπως τότε
Που έβλεπες
την χιλιοκομματιασμένη καρδιά σου
Μην φοβάσαι
Το ξέρω καλύτερα από όλους
Σου την γαμησαν
Αλλά μην φοβάσαι
Εδώ είμαι
Εδώ είμαστε, “ΕΜΕΙΣ” , όλοι
“ΜΙΑ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ”
Όχι αυτές οι μικρό-αστικές που συχενεσε
Η ΔΙΚΙΑ ΜΑΣ “ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ”
“ΜΑΜΑ”, “ΜΠΑΜΠΑΣ”, “ΑΔΕΛΦΟΣ” ,“ΑΔΕΛΦΗ”, “ΑΝΕΨΙΑ”, “ΘΕΙΟΣ”, “ΘΕΙΑ”
Ομοφυλόφιλοι, πρεζακια, λεσβιες, αλήτες
Όλοι μαζί, ο ένας για τον άλλο
Καλά και εξηγημένα
χωρίς τις “ΠΟΥΣΤΙΕΣ” και τα “ΠΙΣΩΠΛΑΤΑ ΣΚΗΝΙΚΑ”
ΑΥΤΑ! Που τόσο απεχθανεσε
Αστους φιλενάδα … Αστους
Αν δουν τα λάθη τους …..
Τότε ίσως μάθουν….
Ίσως….
Ίσως τότε να άξιζαν
Όπως μου έλεγες
Αλλά ξέρεις κάτι;
Όλοι από λάθη μάθαμε
Αυτά είναι, ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ
Γι’ αυτό σου λέω φιλενάδα
Το νου σου στο παιδί
Αυτό είναι η ΕΛΠΙΔΑ
Το ΑΥΡΙΟ” ,Όπως μου λες
Να το διδάξεις από όσα ζήσαμε
Να μην ξεχάσει
Έτσι μονάχα θα πάμε μπροστά
Θα αλλάξουν οι καιροί φιλενάδα
Μην φοβάσαι!


Άσε με μένα
Εγώ σχεδόν τελείωσα
Πάει καιρός τώρα
Την μια να παταω γερά, να αντέχω μια χαρά
Την άλλη να μην έχω σηκωμό, αν δεν ΤΟ βάλω μέσα μου
Μην μου στεναχωριέσαι φιλενάδα
Μην μου δακρύζεις
Μην φοβάσαι για μένα
ΚΑΛΑ ΕΙΜΑΙ
Ακόμα και όταν καίγομαι
Ώρες ώρες κόβομε
Να τέτοιες ώρες, όπως τώρα
Λένε πως μοιάζω σε αυτήν…
Αυτή την νέα ράτσα
Που δημιούργησαν!
Μην μου αγχώνεσαι όμως
Μην μου φοβάσαι
ΕΓΩ ΚΑΛΑ ΕΙΜΑΙ
Απλά να, ξέρεις τώρα
ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΜΠΑΣΤΑΡΔΟΙ ΠΛΕΟΝ
ΜΑΣ ΚΥΝΗΓΑΝΕ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΣΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΜΑΣ
Γαμησετα φιλενάδα
Θέλουν να μας κάνουν
Να μην σκεφτόμαστε πια
Αλλά ξέρεις κάτι;
ΘΑ ΤΟΥΣ ΓΑΜΗΣΟΥΜΕ!
ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΜΑΣ
ΔΕΝ ΘΑ ΤΑ ΠΑΤΗΣΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΤΟΥΣ
ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΟΣΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ
ΚΑΙ ΠΡΟΠΑΝΤΟΣ ΕΝΤΑΞΕΙ!
Ξέρεις φιλενάδα;
Θα τα μοιραστούμε μαζί τους
Κοινοκτημοσύνη


Φιλενάδα , Το ΠΑΙΔΙ να προσέχεις
Όμως μην μου φοβάσαι
Σου γαμησαν την καρδιά
Μα είσαι παιδί ακόμα
Αλλά σιγά σιγά
Όλα αυτά τα κομμάτια
Θα γίνουν ΕΝΑ!
Μια πανέμορφη καρδιά
Σμιλευμένη από όσα πέρασες
Πανέμορφη όπως εσύ
Όπως σε θυμάμαι
Σε εκείνη…
Την φωτογραφία….
Να αγναντεύεις την κομματιασμένη σου ΚΑΡΔΙΑ
Σ αγαπώ φιλενάδα, σ αγαπώ
Αναρωτιέμαι ώρες ώρες
Αν είναι έρωτας
Όχι όμως …. Δεν είναι
Είναι κάτι άλλο…
Η ΑΠΟΛΥΤΗ…. ΑΓΑΠΗ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΣ ΦΥΣΗΣ ΤΗΝ ΛΕΗΛΑΣΙΑ – ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΓΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

Κάψατε τα δάση μας

Κάψατε τα σπίτια μας

Κάψατε τις περιοχές που μεγαλώσαμε

Γιατί η διαδρομή της Ιόνιας Οδού “οριοθετεί” τις πυρκαγιές στην Ηλεία;

Γιατί τις πυρκαγιές στην Αττική “οριοθετεί” η προέκτασή και οι νέοι σταθμοί του Προαστιακού Σιδηρόδρομου όπου από το Μαρκόπουλο προς το Λαύριο θα περιλαμβάνει μεταξύ άλλων τους σταθμούς Καλυβιών, Κουβαρά – Πέττα, Κερατέας, Θορικού, Λαυρίου; (Δηλαδή σε περιοχές της Αττικής που έπιασαν φωτιά φέτος)

Γιατί στον Υμηττό που κάηκε φέτος εκτός από τις διεκδικήσεις δασικών εκτάσεων από την εκκλησία και τους ιδιώτες, πρόκειται να κατασκευαστεί και η περιφερειακή Υμηττού;

Είναι φανερό ότι οι πυρκαγιές συνδέονται σε ένα βαθμό με τις αλλαγές της χρήσης της γης και με τα οικονομικά συμφέροντα που συνδέονται με αυτές τις αλλαγές. Τα αναπτυξιακά σχέδια δεν καταστρέφουν μόνο το περιβάλλον, αλλά την ίδια την δυνατότητα των κατοίκων να ζουν σε αυτές τις περιοχές.

Θα ξανακάνουμε την Ηλεία καλύτερη από ότι ήταν, υπόσχεται η κυβέρνηση και κατά κάποιο τρόπο λέει την αλήθεια. Μόνο που στην θέση των δασών με την τεράστια ποικιλία χλωρίδας και πανίδας θα εμφανιστούν άλση που η μόνη τους ιδιότητα θα είναι να λειτουργούν ως ντεκόρ στους τουριστικούς οικισμούς (βλέπε νομοσχέδιο Σουφλιά) που θα πάρουν την θέση των χωρίων. Ενώ τα κλιματιστικά μηχανήματα θα αναλάβουν να αντικαταστήσουν το δροσερό αεράκι που προσφέρανε τα δάση σε ολόκληρη την περιοχή.

Στην Ολυμπία θα χτιστεί νέο υπερσύχρονο αθλητικό κέντρο.

Για αυτό την άφησαν να καεί;

Αυτό το σύγχρονο αθλητικό κέντρο το είχε ζητήσει ο Μίνωας Κυριακού αλλά η αρχαιολογική υπηρεσία είχε αρνηθεί.

Τώρα που κάηκε δεν θα υπάρχει πρόβλημα .

Δεν κάηκαν απλώς , υπάρχουν υπεύθυνοι γι’ αυτό

Με ονοματεπώνυμα και διευθύνσεις

Υπάρχουν συμφέροντα για όσα έγιναν

ΤΩΡΑ ΘΑ ΣΑΣ ΚΑΨΟΥΜΕ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ

Θα μου απαντήσεις…?

Συγυρισμένο το φαίνεσθε
Μα τελικώς τι είναι?
Εφησυχασμένο το γίγνεσθαι
Μα τ’ αύριο που είναι?

Φτιάξατε την εικόνα ωραία
Μα το έσω πως είναι?
Αφεθήκατε στις υποσχέσεις μοιραία
Μα ο προορισμός σας που είναι?

Αποκτήσατε σημαίνουσα παρέα
Μα οι σχέσεις σας πως είναι?
Ακολουθήσατε ότι προβάλει η κεραία
Μα η δικιά σας ζωή που είναι?

Ψάχνετε σύντροφο μια λαμπρή εικόνα
Μα το συναίσθημα που είναι?
Κάνατε σκοπό ζωής την κονόμα
Μα η χαρά που είναι?

Δημιουργήσατε δικιά σας οικογένεια
Μα η παρουσία σας που είναι?
Κληρονομήσατε όνειρο στην απέχθεια
Αλλά τα παιδικά σας όνειρα που είναι?

Απαιτείται πολλά από τα παιδιά
Μα η ζωή τους πως είναι?
Οδηγείτε στην καταστροφή μια γενιά
Αλλά το μονό που μάθατε δεν είναι?

Αλήθεια, δεν μπορείς να απαντήσεις?
Μα είναι απλές ερωτήσεις!
Μα αν κάποτε θελήσεις,
Να ψαχτείς για τις λύσεις
Στον εαυτό σου να αναζητήσεις
Τις απαντήσεις στις ερωτήσεις
Δεν είναι επικρίσεις,
Απλά εσένα να βρίσκεις
Αφού πορευτήκατε στην πολυπλοκότητα
Και σας είναι δύσκολη η απλότητα
Αφού ξεμείνατε στου υλισμού την μηδενικότητα
Ξεπέσατε να ‘στε απλά μια οντότητα.

Τα βασανιστήρια της "δημοκρατικής" αστυνομίας…

Bασανισμός μεταναστών, μέσα σε Αστυνομικό Τμήμα

Οι βασανισμοί πολιτών σε αστυνομικά τμήματα και στη ΓΑΔΑ, οι πυροβολισμοί, το ξυλοκόπημα ,οι απαγωγές και οι εξευτελισμοί μεταναστών , οι σκευωρίες εναντίον όσων αντιστέκονται στη βαρβαρότητα του ελληνικού κράτους, είναι πλέον καθεστώς για την ΕΛΑΣ με την έμπρακτη συγκατάθεση της κυβέρνησης και του υπουργού της Πολύδωρα.

Μικροφωνική στη Θεσσαλονίκη

Τελευταία απόδειξη της εξουσίας από τη μεριά των μπάτσων αποτελεί το παραπάνω βίντεο που καταγράφει τις μαζοχιστικές εξουσιαστικές διαστροφές τους. Η αστυνομία αδυνατεί να κρύψει τον πανικό της και τα καθεστωτικά μέσα, πιστά στις αρχές της παραπληροφόρησης, αρχικά προσπαθούν να αποενοχοποιήσουν την ασύληπτη βαρβαρότητα συνδέοντάς την με τυχαία περιστατικά αντι-βίας. Ο πρωθυπουργός φυσικά εξέφρασε τη “δυσαρέσκειά του” και ο υπουργός Πολύδωρας χαρακτηρίζει την πράξη ως “απαράδεκτη”. Όλα αυτά μέσα σε μια απόλυτη υποκρισία, που προσπαθεί να συγκαλύψει το βίαιο πρόσωπο της εξουσίας, μέσα από τα συνεχή “μεμονωμένα” περιστατικά αστυνομικής βίας.

Κάλεσμα για διαδήλωση
προς τη Γενική Αστυνομική Διεύθυνση Αθήνας την Τετάρτη 20 Ιουνίου (συγκέντρωση 6:00 μμ, άγαλμα Αθηνάς, Πεδίο του Άρεως).


Η “δημοκρατική περιποιηση” των ασφαλιτών προς τους μετανάστες

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΑΛΙΑ

“ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΑΛΙΑ”

Μην πάρεις φακελάκι - Μην δώσεις φακελάκι

«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του.»

(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)

«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας…»

(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)

Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες νεόπλασμα.

Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο και τον ακρωτηριασμό, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια κι επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Εκτός από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.

Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαϊου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών.

Πριν φύγει, πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο. Στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://fakellaki.blogspot.com, η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον Ορκο του Ιπποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος.

«Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ’ αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.»

(Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου – μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)

Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 77 του Ν. 2071/1992, θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα για τους γιατρούς του Ε.Σ.Υ:

«Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης περιουσιακής παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας.»

Η Αμαλία Καλυβίνου αγωνίστηκε για πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Δυστυχώς δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα. Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκίνησε η Αμαλία, διαμαρτυρόμαστε δημόσια και απαιτούμε:

* ΝΑ ΛΗΦΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΦΕΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ

* ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΕΥΕΛΙΚΤΟΣ Ο ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΘΡΗΝΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΘΥΜΑΤΑ ΤΩΝ ΧΡΟΝΟΒΟΡΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ

* ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΑΥΣΤΗΡΟΤΕΡΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ

* ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΕΧΗΣ ΚΑΙ ΑΡΤΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ Ε.Σ.Υ.

* ΝΑ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ Η ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΩΣ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΠΕΥΔΕΤΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ

ΑΣ ΠΑΨΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ, ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΝΑ ΛΑΔΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΑΜΕΙΒΟΝΤΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.

* ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ

* ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ
* ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ

ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ. ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.

Την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να δώσετε φακελάκι, μην το κάνετε. Προτιμήστε καλύτερα να κάνετε μια δωρεά. Η τελευταία επιθυμία της Αμαλίας ήταν η ενίσχυση της υπό ανέγερση Ογκολογικής Μονάδας Παίδων

(Σύλλογος Ελπίδα, τηλ: 210-7757153, e-mail: infο@elpida.org, λογαριασμός Εθνικής Τράπεζας: 080/480898-36, λογαριασμός Alphabank: 152-002-002-000-515. Θυμηθείτε να αναφέρετε ότι η δωρεά σας είναι “για την Αμαλία”).

ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΦΙΛΩΝ ΤΗΣ ΑΜΑΛΙΑΣ

Κάποιοι φίλοι μου…

Κάποιοι φίλοι μου φύγανε
Την Ιθάκη τους να ψάχνουνε
στη ζωή δεν βρήκανε
το πόνο τους να βγάλουνε

στην φρίκη τους σαλτάρουνε
ότι και να κάνουνε
ψάχνουνε και το χάνουνε
στα μπράτσα τους σουτάρουνε

έκπτωτοι άγγελοι που ψάχνουνε
το εισιτήριο για ταξίδια
χαλάλι και ότι πάθουνε
ξανά και ξανά τα ίδια

αρκεί να είναι υπό επήρεια
να μην νιώθουν τα μαρτύρια
γι αυτό χτυπάν δηλητήρια
της κόλασης θύματα εξιλαστήρια

δέσμιοι σε προσωπικά κρατητήρια
και όλοι, τους αφήνουνε
μονάχοι μέσα στην επήρεια
ελεύθεροι να ξανά γίνουνε

καμιά ψιλή να πίνουνε
στο ταξίδι τους να φύγουνε
γραμμές σπάνε και δίνουνε
στο τέρμα να γίνουνε

στο παράδεισο να μείνουνε
γραμμή πάνω στη γραμμή
στα όνειρα να ταξιδεύουνε
δραχμή πάνω στη δραχμή

για μια δόση για μια στιγμή
ταξίδι και όνειρο στη φυγή
στα συναισθήματα καθημερινοί πνιγμοί
επί ουρανού και γη

λευκή σκόνη να λιώνει καυτή
πάνω στα κουτάλια τους
Να, να τους βλέπεις εκεί
Αναμονή στα μάτια τους

Να σηκώνουν τα μανίκια τους
Μαύρη να είναι η ελπίδα τους
Να φαίνονται τα δεκανίκια τους
Χαράμι και η φοβία τους

Το βελόνι η συνήθεια τους
Να σου ρίχνουν ένα ένοχο βλέμμα
Λιώμα μέσα στην ζάλη τους
Να σου δείχνουν πιο είναι το θέμα

Του βελονιού η κέντα
Άσπρα όνειρα για αίμα
Μες στις φλέβες λιωμένα
Ταξίδια μέσα στο ψέμα

Να γυρνούν να βλέπουν εσένα
Να ακούς το δικό τους ουρλιαχτό
Τόσο ευάλωτα ως αχίλλειο πτέρνα
Εν μέσω ταξιδιού σε κόσμο μυθικό

Χιλιοτρυπημένη η ίδια ιστορία
Να πεθάνεις να αυτοθυσιαστείς
Με τραγικοηλίθιους σε παρωδία
Δεν θες να υπάρχεις, δεν μπορείς
Σε ένα κόσμο καταστροφής
Θες απλά, μονάχα να ζεις
Μα δε σ αφήνουν να μπορείς
Στην τελική, τι να κάνεις τι να πεις
Γι αυτό έχε γεια
Επί γης έκπτωτα αγγελούδια
Τα πιο ευαίσθητα παιδιά
Στο τάφο σας φυτρώνουν τα πιο όμορφα λουλούδια

ΑΦΙΕΡΩΜΑ – ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΓΩΓΟΥ – Η ΑΣΥΜΒΙΒΑΣΤΗ ΠΟΙΗΤΡΙΑ

Πρόλογος
3/10/2006

Ξεκινώντας να γράψω αυτό το αφιέρωμα ή καλύτερα μια προσπάθεια να μαζέψω όσα περισσότερα στοιχεία μπορώ για την Κατερίνα Γώγου μέσα σε ένα κείμενο, τελείως ασυναίσθητα συνειδητοποίησα ότι έχουμε 3/10/2006 ,ημέρα θανάτου της Κατερίνας . Την Κατερίνα δεν την ήξερα προσωπικά δυστυχώς , την γνώρισα γύρω στα τέσσερα με πέντε χρόνια μετά το θάνατο της μέσα από τα ποιήματα της και την αγάπησα ,ένιωσα τον πόνο της, την οργή της, την κραυγή απελπισίας της αλλά πάνω από όλα την ανάγκη της να νιώσει ελεύθερη σε μια εποχή που όλα σε πνίγουν όλο και περισσότερο.
Οι μεγαλύτεροι ή και οι περισσότεροι να γνωρίζεται την Κατερίνα Γώγου ως το αγοροκόριτσο του παλιού ελληνικού κινηματογράφου. Ίσως να μείνατε και με το στόμα ανοιχτό όταν στις αρχές της δεκαετίας του 1980 κυκλοφόρησε το πρώτο της βιβλίο (Τρία κλικ αριστερά). Το ανέμελο κορίτσι του σελιλόιντ κραύγαζε κραυγή μεγάλη, ώριμη γυναίκα πια ηλικιακά και με το πρόσωπο της απελπισίας για δέρμα της. ‘Άνθρωπος υπερκινητικός με μυαλό που δούλευε συνέχεια στο κόκκινο γνώρισε από νωρίς την μέσα ήττα. Ίσως γι’ αυτό η φωνή της βρήκε τέτοια απήχηση στη νεολαία της εποχής. Πριν ακόμα γίνουν καθεστώς τα μπεστ σέλλερ, τα βιβλία της Γώγου έκαναν τη μια έκδοση μετά την άλλη σε μιαν εποχή που η κάθε έκδοση αριθμούσε 3.000 αντίτυπα και όχι 1.000 που είναι (σιωπηρά) σήμερα.
Ήταν ένα σώμα που έζησε ξέφρενα σχεδόν τα πάντα κι ένα μυαλό που κάηκε τελικά από την ανημπόρια του ν’ αντιμετωπίσει το φονικό σύστημα αξιών που επέβαλλε τις ζωές-φωτοτυπίες, γίνηκαν μια τεράστια κραυγή, μια ηχώ απελπισίας, την οποία, εκείνα τα χρόνια τουλάχιστον, οικειοποιήθηκε κατά το πλείστον ο (ιδεολογικός) χώρος των Εξαρχείων -καμιά σχέση με τους σημερινούς «γνωστούς-άγνωστους» που καίνε ό,τι γουστάρουν όποτε γουστάρουν υπό τα βλέμματα των ΜΑΤ.
Ο λόγος της είναι έξω από φόρμες και κυρίως έξω από τα όρια του κινούμενου κατά των εποχών ήθους. Ήταν ασυμβίβαστος. Η Κατερίνα, φωνάζει, η Κατερίνα βρίζει, η Κατερίνα κλαίει, η Κατερίνα ουρλιάζει, η Κατερίνα κομματιάζεται. Αυθεντική όπως ο πόνος. Απόλυτη όπως το αδιέξοδο.
Η ζωή δεν χαρίζεται… Κι όταν γύρναγε με τα πορτοκαλί μαλλιά και τον κρίκο στο ένα αυτί, punk πριν από τους punk, ήταν απλώς για άλλη μια φορά θεατρίνα. Μόνο που σ’ αυτήν την περίπτωση τη μάσκα τη φορούσε για να αντέχει τον καθρέφτη. Δεν της χαρίστηκε ούτε ο θάνατος. Τη βρήκαν στο δρόμο. Η τελευταία υπερβολική δόση. Ναρκωτικά (Χάπια). Από όλες τις προηγούμενες (πόνο, πείνα, απόγνωση, διωγμό) είχε γλυτώσει. Όσοι την γνώρισαν ίσως να την νιώθουν ακόμα καμιά φορά να περνοδιαβαίνει σα σκιά στην πλατεία Εξαρχείων και στη Ναυαρίνου στη Θεσσαλονίκη.
Αυτή είναι η Κατερίνα … Ένας ΑΝΘΡΩΠΟΣ… Γεμάτος ζωή αλλά που δεν τον άφηναν να ζήσει, τον πνίξανε… Κατερίνα τουλάχιστον τώρα ελπίζω να είσαι ελεύθερη… Ε Κατερίνα “Ξέρω πως ποτέ δε σημαδεύουνε στα πόδια Στο μυαλό είναι ο Στόχος, το νου σου ε;” …

θα την αλλάξουμε την ζωή Κατερίνα…

ΑΦΙΕΡΩΜΑ
ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΓΩΓΟΥ
Η ΑΣΥΜΒΙΒΑΣΤΗ ΠΟΙΗΤΡΙΑ
“Πάει. Αυτό είταν.
Χάθηκε η ζωή μου φίλε
μέσα σε κίτρινους ανθρώπους
βρώμικα τζάμια
κι ανιστόρητους συμβιβασμούς.
Αρχισα να γέρνωσαν εκείνη την ιτιούλα
που σούχα δείξει στη στροφή του δρόμου.
Και δεν είναι που θέλω να ζήσω.
Είναι το γαμώτο που δεν έζησα”.

Η Κατερίνα Γώγου γεννήθηκε στην Αθήνα στις 1 Ιουνίου 1940 και αυτοκτόνησε με χάπια στις 3 Οκτωβρίου 1993. Ήταν ηθοποιός και συγγραφέας. Είχε μια κόρη, την Μυρτώ.
Η Κατερίνα αποτελεί ένα ξεχωριστό κεφάλαιο στην ελληνική ποίηση. Η αιώνια έφηβος, η οργισμένη, η πιο σπαρακτικά ραγισμένη φωνή της γενιάς της.

Μια ποιήτρια που έγραφε για να μην εκραγεί, που είχε κάνει τον πόνο και το παράπονο στίχους, κι αυτοί οι στίχοι ήταν παραπονεμένοι και οργισμένοι, αλλά πάνω απ’ όλα αληθινοί.
Όπως έχει ειπωθεί “Η Κατερίνα Γώγου έκανε ποίηση σε μια εποχή που οι άλλοι ‘ποιητές’ έκαναν δημόσιες σχέσεις. Πάνω απ’ όλα ήταν η ίδια ποίηση. Ανάμεσα σε χάπια, ποτά, σβησμένα τσιγάρα, φτωχογειτονιές, προδοσίες…”. Όσα χρόνια κι αν περάσουν η Γώγου θα παραμένει η ποιήτρια των νεοτέρων γενιών, αφού με τους νέους, κατά κύριο λόγο “συνομίλησε”. Όπως αναφέρει ο Λεωνίδας Χρηστάκης, η Κατερίνα ήταν έξω από κάθε λογής εκδοτικά και καλλιτεχνικά κυκλώματα και κλίκες και γι’ αυτό σπάνια γίνονταν γι’ αυτήν αναφορές στα Μέσα Μαζικής Εξαπάτησης. Ο Τηλέμαχος Χυτήρης, ποιητής και πρώην υπουργός δε δίστασε να χαρακτηρίσει την Κατερίνα σαν τον: “Μαγιακόφσκι της Πλατείας Εξαρχείων”.
Μα πιο πολύ μιλούν γι’ αυτήν τα ποιήματά της γεμάτα από πόνο, οργή, πάθος και απέραντη ευαισθησία… Γιατί πάνω από όλα, η Κατερίνα Γώγου είναι ποιήτρια, μια ξεχωριστή φωνή μέσα στην ποίηση, η “αιώνια έφηβος, η οργισμένη, η πιο σπαρακτικά ραγισμένη φωνή της γενιάς της”. Μια φωνή που αγαπήθηκε και διαβάστηκε πολύ από τους ανυπότακτους νέους κάθε εποχής.
Το σίγουρο είναι ότι η Κατερίνα ήταν ένας ασυμβίβαστος άνθρωπος, κάποια που δεν άντεχε όλο αυτό τον πόνο και την αθλιότητά γύρω της, και έβγαζε ποιητικές κραυγές μπας και ξυπνήσουν οι χαρτοφυλακένιοι άνθρωποι. Οι κραυγές της δεν πήγαν χαμένες, αφού όλο και περισσότεροι νέοι άνθρωποι διαβάζουν την ποίησή της, όλο και περισσότεροι αληθινοί άνθρωποι την ανακαλύπτουν.

Σπουδές: Δραματική Σχολή Τάκη Μουζενίδη και Σχολές Χορού Πράτσικα, Ζουρούδη και Βαρούτη.Πρώτη εμφάνιση: 1961, με το θίασο Ντίνου Ηλιόπουλου, στο έργοτων Δ. Ευαγγελίδη – Γιάν. Μαρή «Ο Κύριος πέντε τοις εκατό» (Κορίτσι μετα βιβλία).

Εργάστηκε από μικρή ηλικία σε παιδικούς θεατρικούς θιάσους και στον κινηματογράφο, κυρίως σε ταινίες της Φίνος Φιλμ.

Θίασοι: θίασος Ντ. Ηλιόπουλου – Α. Φόνσου: Ν. Τσιφόρου – Πολ. Βασι¬λειάδη «Τα κοκόρια των δώδεκα» (Λέλα), Χρ. Γιαννακόπουλου – Α. Σα¬κελλάριου «Η Μις Βαγόνι» (Λιλίκα) Κ.ά. – Θέατρο «Παρκ»: Μ. Θεοδωρά¬κη – Μποστ (Μέντη Μποσταντζόγ λου) «Όμορψη πόλη» – θίασος ΒίλμαςΚύρου (1962-65): Ρ. Τομά «Οκτώ γυναίκες κατηγορούνται» (Κατερίνα), Α. Πάρνη «Το νησί της Αφροδίτης» (Βίκυ), Αγκ. Κρίστι «Έγκλημα στο Νεί¬λο»’ (Χριστίνα Γκραντ), Δ. Γιαννουκάκη «Η Κυρία έχει νεύρα» (Παναγιώ¬τα), Τσιφόρου – Βασιλειάδη «Οι γυναίκες προτιμούν τους σκληρούς» (Σίσσυ), Τζ;. Πρίσλ’ίΙ..«Τα”tΡ9.σινα δάχτυλα» (Σάλλυ Φίλιπς) Κ.ά. – θίασος.Κατερίνας (Ανδρεάδη) (1965): Τσιφόρου – Βασιλειάδη «Tb μήλο κάτω από τη μηλιά» (Φανή) – θίασος Ρ. Βλαχοπούλου – Γ. Κωνσταντίνου – Γ. Βογια¬τζή (1966): Κ. ΝικολαΙδη – Ηλ. Λυμπερόπουλου «Ο γάιδαρος του Χότζα», «Σκούπα και φαράσι» – θίασος Τζένης Καρέζη (1968): Α. Γιαλαμά – Κ. Πρετεντέρη «Το παιχνίδι του γάμου» (Έψη), Τσιφόρου – Βασιλειάδη «ο Διευθυντής της ιδιαιτέρας» – θίασος Αλεξανδράκη – Φιλιππίδη – Μηλιάδη (1970): Άλκη Παπά «Γη! S.o.S.», (Τσα Τσα Τσα) – θίασος Βουγιουκλάκη ¬Παπαμιχαήλ: Πολ. Βασιλειάδη – Λάκη Μιχαηλίδη «Επτά χρόνια γάμου» ¬θίασος Πέτρου Φυσσούν (1972-73): Λ. Χέλμαν «Φρουρά στο Ρήνο» (Μπό¬ντο) – θίασος Κώστα Μεσσάρη – Γ. Σκούρτη (1975): Γ. Σκούρτη «Η απερ¬γία» (Μπερνάντα) – θίασος Δέσποινας Στυλιανοπούλου: Γιάν. Τσάμη «ΜιαΜαρία σε τιμή ευκαιρίας» – «Θέατρο Τέχνης» Κάρολου Κουν (1977-78): Θαν. Κωσταβάρα «Το φαγκότο» (Κυρία Τεσματζόγλου), Ευριπίδη «Βάκ¬χες» (Φεστιβάλ Βρυξελλών), Αισχύλου «Επτά επί Θήβας» (Φεστιβάλ Λον¬δίνου), Έρντμανν «Ο αυτόχειρ» (Κλεοπάτρα Μαξίμοβνα) – θίασος ΈλληςΛαμπέτη (1978): Ε. Ντε Φιλίππο «Φιλουμένα Μαρτουράνο» (Λουκία).

Κινηματογράφος: «Νόμος 4000», «Το ξύλο βγήκε απ’ τον Παράδεισο», «Η γυνή να φοβείται τον άνδρα», «Αγάπη για πάντα», «Τι έκανες στον πόλεμο, Θανάση», «Το βαρύ πεπόνι», «Παραγγελιά», «Όστρια» Κ.ά. (50περίπου ταινίες). Υπήρξε σύζυγος του σκηνοθέτη του κινηματογράφου Παύλου Τάσιου.
Άλλες δραστηριότητες: Από το 1979 αφοσιώθηκε με επιτυχία στην ποίηση, εγκαταλείποντας το θέατρο. Ποιητικές συλλογές: «Τρία κλικ αριστε¬ρά», «Ιδιώνυμο», «Απόντες», «ο μήνας των παγωμένων σταφυλιών», «Με λένε Οδύσσεια» και άλλες. Κυκλοφόρησε και ένα δίσκο με απαγγελίες ποιημάτων της από την ίδια, με τίτλο «Στο δρόμο».
Αποτραβήχτηκε κι έζησε με την κόρη της -κι αργότερα μόνη- σε διάφορες γειτονιές της Αθήνας, στο Γκάζι, στην Κυψέλη αλλά και στη Θεσσαλονίκη

Βαγγέλης Κοτρώνης, Η Γώγου στο Δρόμο

Κείμενο για τον δίσκο της Κατερίνας Γώγου που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Χιονάτη για μεγάλους το Φεβρουάριο του 1982

ΓΩΓΟΥ: ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ
«Η Κατερίνα Γώγου είναι Μαρξίστρια και Μητέρα. Δεν την χαρακτηρίζει όμως ο βαμπρισμός που χαρακτηρίζει κάθε μητέρα, η σχέση της με την Μυρτώ την κόρη της είναι σχέση ερωτική, σχέση ομόφυλη και όχι ομοφυλόφιλη. Είναι η ιδανική εκείνη κατάσταση που χαρακτηρίζει τους ελεύθερους ανθρώπους από τους στενά και στεγνά πολιτικά και κοινωνικά ενταγμένους. / ελεύθερος: κείνος που έχει κερδίσει την οργασμιακή χαλάρωση/.

Τούτα τα έγραφα για τα ποιήματα της πούχαν την μορφή βιβλίου. Τώρα έχουμε τον δίσκο «Στο δρόμο» σε μουσική του Σφέτσα από το φιλμ «Παραγγελιά» του Τάσιου.

Άκουσα λοιπόν στο δίσκο.

Τον έκανα ακρόαση ξημερώματα Μ. Σαββάτο, αφ’ ότου προηγουμένως είχα καταναλώσει αρκετές μπουκάλες μπύρας μαζί με την Κατερίνα. Και αφ’ ότου προηγουμένως ένα ‘ανώνυμο’ ματσάδικο είχε καταδιώξει τρία νεαρά ‘άτομα’ ικανοποιώντας την καταπιεσμένη σεξουαλικότητα του κάθε ‘οργάνου΄΄ της τάξεως.

Σηκώνω τα χέρια ψηλά.

Να γράψω γι’ αυτόν τον δίσκο; Τι να πω;

Μπορώ άραγε να κοινοποιήσω την αίσθηση της μοναξιάς, την αναζήτηση κείνου που δεν ήρθε κι ούτε που θάρθει;

Μπορώ να μιλήσω για την φωνή Της; Για κείνη την φοβερή, ανατριχιαστική αίσθηση να διασπώνται τα μόρια του κορμιού μου και σκορπίζονται στο άπειρο;

Μπορώ να μιλήσω για όλα αυτά, χωρίς τη βεβαιότητα ότι μεταφέρω το ένα εκατομμυριοστό της αίσθησης;

Όχι λοιπόν δεν είμαι σοβαρός μελετητής΄.

Δεν είμαι σοβαρός κριτικός (το ρόλο αυτό θα τον παίξει ο Φλέσσας στο ΒΗΜΑ και ο Χρηστάκης στο ΙΔΕΟΔΡΟΜΙΟ, ίσως΄).

ΔΕΝ θέλω να λένε τα κατοπινά χρόνια ότι ό,τι έγραψα ήταν αντικειμενικό, σοβαρό, εμπεριστατωμένο΄.
ΔΕΝ γράφω αμερόληπτα.

Κι αν μπορώ να παίξω πια, κι αν δεν μπορώ να πάρω τα πράγματα, ξανά στ’ αστεία, όπως ο “Κάρολος” μου καταλογίζει, ΄τότε θα μεταφέρω την οδύνη, την μοναξιά και την αντικοινωνικότητα μου και ύστερα θα πάω να κλειστώ στο δωμάτιο μου να πιω κονιάκ και να ακούσω τον Μόρισον να τραγουδά το «Σπάστα και πέρνα στην άλλη μεριά».

Ας προσπαθήσω λοιπόν, για άλλη μια φορά να γράψω έχοντας υπ’ όψιν πως κάποιοι άλλοι, βολεμένοι πίσω από τον ‘αναρχισμό’ τους και την ‘αμφισβήτηση’ τους θα με διαβάσουν.

Γεγονός πρώτο υπήρξαν οι αλλεπάλληλες εκδόσεις των δυο ποιητικών συλλογών της Κατερίνας «ΤΡΙΑ ΚΛΙΚ ΑΡΙΣΤΕΡΑ» και «ΙΔΙΩΝΥΜΟ». Ξανακυττάω τα γραπτά μου και μεταφέρω: «Είναι μια περίεργη αίσθηση που έχεις όταν γράφεις για ποίηση, ένα συναίσθημα σαν να προσπαθείς μέσα από εξισώσεις της απλής άλγεβρας να αναλύσεις τις εξισώσεις ενός ανθρώπου. Γιατί όσο και να προσπαθούν να μας πείσουν για την ανάλυση της ανθρώπινης χαραχτηροδομής μέσο των μαθηματικών, υπάρχουν και κάποιες άλλες – διάφορες παραγράφοι που δεν εννοούν να υποταχτούν στην έννοια του μαθηματικού συνειρμού. Αυτές οι παραγράφοι ελέγχονται από τους Δεινόσαυρους.

Γεγονός τρίτο: Ο ΔΙΣΚΟΣ
Πολλοί μού μίλησαν επιφυλαχτικά για τον δίσκο. Πολλοί μού είπανε για το ότι δεν τους αρέσει καθόλου η απαγγελία στον δίσκο και μερικοί ακόμα τόνισαν ότι θάταν καλύτερα να τραγουδούσε.

Μα δεν έχετε καταλάβει την ουσία της αίσθησης; δεν έχετε μπορέσει να λειτουργήσετε μ’ αυτή τη φοβερή δύναμη της σπαραχτικής, της μοναδικής κραυγής Της;

Έχουμε να κάνουμε με μια πολύτιμη μαρτύρια που εγκαινιάζει την τελευταία εικοσαετία πριν την δεύτερη χιλιετηρίδα και μου προβάλλετε μια «λογική» απαίτηση; Σαν τον Δημήτρη που μετά την προβολή του φιλμ «ΣΤΕΝΕΣ ΕΠΑΦΕΣ- ΣΠΕΣΙΑΛ ΕΚΔΟΣΗ», είχε την λογική και συνεπώς την απουσία της αίσθησης να μου πει «Μα δεν δείχνουν τι γίνεται μετά;». Μα από κει και πέρα μάτια μου, ΤΙΠΟΤΑ δεν είναι μεταδόσιμο.

Το παιχνίδι παίζεται σε επίπεδο αίσθησης. Και η αίσθηση είναι που υπάρχει στο δίσκο. Δεν έχεις ανάγκη να ακούς ντε και καλά τι λεει η Κατερίνα.

Αφήνεσαι, χάνεσαι. Επικοινωνείς μ’ αυτό που υπάρχει πίσω από τον συγκεκριμένο λόγο. Πίσω από την συγκεκριμένη μουσική. και πέρα από τον λόγο υπάρχει μια αίσθηση ολοκληρωμένου συμφωνικού έργου για ΜΙΑ φωνή. Τη φωνή της Κατερίνας. Μια φωνή ερωτική και μητρική μαζί. Συντρόφισσα και ερωμένη. Μάνα με την έννοια ότι εμπεριέχει σε κατάσταση τοκετού μια όλο και αυξανόμενη οργή, μια όλο και αυξανόμενη τρυφερότητα, έναν όλο και διογκούμενο οργασμό.

Στο έχω ξαναγράψει Κατερίνα. Ελεύθερος: κείνος που έχει κερδίσει την οργασμιακή χαλάρωση.

Οι Δεινόσαυροι Κατερίνα απολαμβάνουν την ηδονή της άγνωστης μέρας και τον πόθο του απραγματοποίητου.

Δεν ξέρω Κατερίνα, αν θα μιλάμε με χρώματα ή αν θα διαλέγουμε γονιούς.

Δεν ξέρω αν έχουμε ανάγκη να μιλάμε, μια και τα μάτια μας όταν κοιταζόμαστε λένε πολλά, λένε τα πάντα.

Ξέρω όμως Κατερίνα ότι έχουμε ακόμα πολύ δρόμο, ότι μόλις έχουμε αρχίσει και ότι, ήδη μας έχουν τσακίσει κανονικά.

Όμως εμείς βαστάμε, με το μυαλό μας ματωμένο, βαστάμε Κατερίνα.

ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΚΟΤΡΩΝΗΣ
6&19/5/81(ατονικό στο περιοδικό). (Από το αρχείο του Νίκου Λέκκα)

Ο δίσκος αυτός πρόσφατα μέσω μιας αλυσίδας δισκοπωλείων επανακυκλοφόρησε σε cd . Στο CD που μόλις κυκλοφόρησε ακούγεται να διαβάζει ποιήματα από τα βιβλία της Τρία κλικ Αριστερά και Ιδιώνυμο. Ο Κυριάκος Σφέτσας «έντυσε» τα ποιήματα με μιαν ατμόσφαιρα κινηματογραφική και ηθελημένα ουδέτερη ώστε να μην αποδραματίσει την ουσία του λόγου. Το CD έχει και ιστορική» αξία μιας και στη θέση λέξεων όπως «το Χριστουλάκο τους», «σκατά», «γαμώτο», «πουτάνα στα παλιόσπιτα» κ.ά. ακούγεται το αδιάκριτο μπιπ της λογοκρισίας.Ακούστε με σεβασμό αυτό το CD. Είναι λίγοι οι άνθρωποι που βρίσκουν το νόημα της ζωής ματώνοντας τη δική τους.

Το 1986, η Κατερίνα έλεγε : “Δεν θέλω να γίνω μελό, δεν πουλάω τα παιδικά μου χρόνια, ούτε τα πρόσφατα … Ελπίζω. Αν δεν ελπίζω εγώ, ποια θα ελπίζει; Είμαι μάχιμη. Ουαί και αλίμονο αν αυτό δεν είναι ναί στη ζωή … Έγραφα γιατί ήταν μια αναγκαιότητα για μένα. Μια κίνηση για να μην αυτοκτονήσω … Τώρα μου έχει περάσει. Δεν θέλω να αυτοκτονήσω, έχω φύγει από αυτό … Αισθάνομαι ανασφαλής γιατί βγαίνω και μιλάω χωρίς να έχω τίποτα, χωρίς να ανήκω πουθενά …”

Εκείνη την εποχή η ασυμβίβαστη Κατερίνα είχε μηνύσει τον Αρκουδέα για άγριο ξυλοδαρμό στο θέατρο Λυκαβηττού από την αστυνομία.

Το 1991 προετοίμαζε μια μουσικοθεατρική παράσταση με τίτλο τη γνωστή λατινική φράση «Ρεγκίνα ρόζας άματ» «Η βασίλισσα αγαπάει τα τριαντάφυλλα»). Η κλονισμένη από ψυχολογικά προβλήματα και οικονομικές δυσκολίες υγεία της δεν της επέτρεψαν να πραγματοποιήσει το σχέδιό της.

Και το 1991 έλεγε: ” Έχω ένα παράπονο… Άκου το. Ελεύθερος σκοπευτής ήταν ο Νικόλας Άσιμος. Τον δολοφόνησαν. Τον Παύλο Σιδηρόπουλο, το ίδιο. Η μόνη επιζώσα είμαι εγώ…”.

Δυο χρόνια αργότερα έδωσε η ίδια τέλος στη ζωής της.

Η Κατερίνα Γώγου έζησε τα τελευταία χρόνια της μέσα στην απομόνωση και στα ναρκωτικά. Ελάχιστοι φίλοι δίπλα της όπως ο Νικόλας Άσιμος που έφυγε το 1988, ο Παύλος Σιδηρόπουλος που έφυγε δυο χρόνια μετά τον Νικόλα και ο Γιάννης Σκανδάλης ο οποίος έμεινε δίπλα της μέχρι το τέλος στηρίζοντας και βοηθώντας την ,φεύγοντας και αυτός ένα χρόνο μετά την Κατερίνα .
Γιατί κι οι φίλοι της, “τα μαύρα πουλιά”, είναι βιαστικοί σαν εκείνη…
Ίσως όμως και να μην έχει σημασία, όπως έλεγε η Κατερίνα οι ρίζες δεν είναι για να επιστρέφουμε σ’ αυτές, αλλά για να βγάζουν κλαδιά… Στην κηδεία της οι πιο αταίριαστοι άνθρωποι. Κομμάτια μιας ζωής στο θέατρο και το σινεμά, την ποίηση και τους δρόμους…

Στίχοι από ένα τραγούδι του Απόστολου Μπουλασίκη αφιερωμένο στη μνήμη της Κατερίνας
ΣΤΗΝ ΚΑΤΕΡΙΝΑ (αφιερωμένο στη μνήμη της Κατερίνας Γώγου)Στίχοι-Μουσική: Απόστολος ΜπουλασίκηςΤραγούδι : Απόστολος Μπουλασίκης

Στα μάτια σου το χρώμα του ΄78
σ’ ένα ασπρόμαυρο εξώφυλλο στη Σίνα
σαν τις παλιές σου τις ταινίες τις ρετρό
μόνο που τώρα η ματιά σου στάζει κρίμα

Ματώνει ο κόσμος σα βελόνας κεφαλή
σαν άδεια φλέβα που δε βρίσκεις
σαν τροπάριο Κασσιανής
αργοπεθαίνεις, λειώνει η ανάσα στο γυαλί
κι αυτό το πάθος θα σε σπάσει
σαν μπαλόνι σε γιορτή

Κάπου στη μέση του βιβλίου η φωνή
ναι, τη θυμάμαι βράδυ στο Μεταξουργείο
σ’ ένα τσιγάρο να ρουφάει τη στιγμή
που προαισθάνεται της λύτρωσης το θείο

Μια ζωή σα θρήνος, σα ρεμπέτικο παλιό
ή σα ροκάδικο δισκάκι
ή σαν ξύλινο παλτό
γυάλινα μάτια, ήχος βίας στο κενό
η Κατερίνα έχει φύγει
και δε μένει πια εδώ

Τα σινεμά, τα στράς, τα φώτα τα λαμέ
ένα Νταχάου κρεματόριο οδύνης
μα νάσου οι λέξεις και την παίρνουν αγκαζέ
μεταμορφώνοντας σε κύκνο την ψυχή της

Όμως ο κόμπος της ζωής διπλογυρνάει
κι η ηρωίδα της ταινίας
στο φινάλε ξεψυχά
κλείνω την πόρτα
βάζω δίσκο στο πικάπ
ν’ ακούσω πάλι την μπαλάντα
3 κλικ αριστερά

Φιλμογραφία (ως πρωταγωνίστρια)

  • Το βαρύ πεπόνι, 1977
  • Παραγγελιά, 1980
  • Όστρια, 1984

Βιβλία

  • Τρία κλικ αριστερά, Εκδόσεις Καστανιώτη, 1η έκδοση 1978
  • Ιδιώνυμο, Εκδόσεις Καστανιώτη, 1η έκδοση 1980
  • Το ξύλινο παλτό, Εκδόσεις Καστανιώτη, ISBN 960-03-0292-8, 1η έκδοση 1982
  • Απόντες, Εκδόσεις Καστανιώτη, 1η έκδοση 1986
  • Ο μήνας των παγωμένων σταφυλιών, Εκδόσεις Καστανιώτη, 1η έκδοση 1988

Μεταθανάτιες κυκλοφορίες

  • Με λένε Οδύσσεια, Εκδόσεις Καστανιώτη, ISBN 960-03-3227-4, 1η έκδοση 2002
  • Νόστος, Εκδόσεις Καστανιώτη, ISBN 960-03-3796-9, 1η έκδοση 2004

Δισκογραφία

  • Έγραψε τους στίχους για το soundtrack της ταινίας Παραγγελιά με τίτλο Στο Δρόμο, σε μουσική Κυριάκου Σφέτσα που κυκλοφόρησε απο την ΕΜΙ το 1981.

Επίλογος
Αυτή είναι η Κατερίνα Γώγου … Ότι και να γράψει κανείς είναι λίγο για τον πλούτο αυτού του ΑΝΘΡΩΠΟΥ. Ελπίζω όσοι δεν την γνωρίζατε να την μάθατε από αυτή την προσπάθεια για αφιέρωμα στην Κατερίνα και στο έργο της , όσοι την γνωρίζατε ελπίζω να σας θύμισε τα συναισθήματα σας που σας δημιουργηθήκαν όταν πρώτο διαβάσατε τα ποιήματα της και μακάρι να τα ξανά διαβάσετε όπως τότε, την πρώτη φορά.

Για τέλος , σχετικά με της πηγές για αυτό το αφιέρωμα να αναφέρω ότι είναι διαφορά μικρά αφιερώματα και αναφορές στην Κατερίνα από διάφορα sites (δεν μπορώ να τα θυμάμαι , σαν αρχειακό υλικό είχα κρατήσει τα περιεχόμενα τους ) συν το “Αναρχικό Δελτίο, νο 37, Δεκέμβρης 2005” και το κείμενο της Στέλλας Βλαχογιάννη στην κριτική της για το δίσκο «ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΓΩΓΟΥ – ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΣΦΕΤΣΑΣ – ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ¨» τον Μάιο του 2006 στο ηλεκτρονικό περιοδικό hridanos.gr (http://hridanos.gr/volume06/music/index.php) , όπως προ είπα ένα μάζεμα υλικού είναι σε ένα κείμενο παρά ένα “αφιέρωμα”.

Επίσης όποιος θέλει μπορεί να το δώσει και να το διανείμει οπουδήποτε (χωρίς απολαβές , δηλαδή τελείως δωρεάν , τελείως free) όπως και όποιος έχει περισσότερες πληροφορίες, κείμενα ή οτιδήποτε που θα το κάνει όσο περισσότερο ολοκληρωμένο γίνεται μπορεί ελεύθερα να τα προσθέσει (παράκληση, αν γίνετε ας μου το στείλει στο kikogk@gmail.com )

KIKO,
03/10/2006
ΜΕ ΟΣΟ ΣΕΒΑΣΜΟ ΓΙΝΕΤΕ

Όποιος θέλει το αφιέρωμα αλλά και διάφορα ποιήματα της Κατερίνας σε αρχείο .doc μπορεί να το βρει στο link που ακολουθεί, http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=582735

Σύνδρομο Ψυχικής Στέρησης

Σε σκέψεις ξεχασμένος , στο πόνο πάντα μονός
Χρόνο με το χρόνο να σε κυριεύει ο τρόμος
Τόσα μα τόσα στα χρόνια πόσα / ίδιος τόνος
Χρόνια 20+ / μα γνωστός ο ίδιος τρόμος

Ένα περιπλανώμενο γιατί , ένα κάτι ένα τι
Πράγματι ένα αόριστο γιατί , σε τι πάνω στη
Ποια? Δουλειά? Αγάπη? Τάξη? Μάχη? Μα αστη
Επόμενη πράξη , ζήσε και έπειτα καψτη

Μα πρώτα παιδί , άκου κάτι παιδί , ποιο το γιατί;
Για να το βρεις πρέπει να το μάθεις
Που το γιατί; Πότε το γιατί; Πως το γιατί;
Να το βιώσεις και να το πάθεις

Μα αντιδράς , πονάς , μα δεν ξεχνάς , μα γυρνάς
Σε μέρη ξεχασμένα παγώνεις στις χαραμάδες
Φοβάσαι , έρχονται ξανά ,μα να φύγεις ξεχνάς
Μένεις, στεκεσε, κοιτάς μέσα στις ψιχάλες

Ονόματα κοριτσιών περνάνε σε κοιτάνε και γελάνε
Σου θυμίζουν πολλά μα σαν άγνωστα περπατάνε
Μα όλα ασυναίσθητα ξανά πίσω σε πάνε
Πίσω σε μέρη γνώριμα το μυαλό σου ξαναγυρνάνε

Μέρη στο μυαλό , θαμμένα ήδη
Γεμάτα σύριγγες σπασμένες ένα προς ένα
Μέρη όπου φιλαράκια έχουν φύγει
Χαμένα από την πρεζα ένα προς ένα

Μα εσύ ακόμα μένεις παιδί / ει παιδί
Ένα τρομοκρατημένο παιδί , μα γιατί;
Τι; Ποιο παιχνίδι; Που παίζετε ήδη;
Στο μυαλό χαμένο στολίδι

Τύχη; Ποια τύχη; Που ηχούνε οι ήχοι;
Σε πείθει; Η σε εγκαταλείπει η τύχη;
Τέσσερις τοίχοι και έχουν φύγει οι φίλοι
Μύθοι μα και τόσοι ξεχασμένοι τίτλοι

Μα σου λένε πως πρέπει να νιώθεις καλά
Ο ασφαλίτης στην γωνιά για σένα φιλά
Μα αραγμενος να κοιτά και να μιλά
Εσένα να σε πνιγούν πολλά μα πολλά

Για ουσίες ξεχασμένες να βρεις , πας γυρνάς
Ξημερώματα ραντεβού στα μαύρα κυκλοφοράς
Σύνδρομα ψυχικής στέρησης τόσα μα τόσα κουβαλάς
Με υπεροψία φάρμακο ζητάς και στα μάτια κοιτάς

Τα επίγεια σνομπάρεις , για να ξεχάσεις ψάχνεις να βρεις
Στην ανατροπή μονάχα περιφέρεσαι και ζεις
Με την συνείδηση σε όσους αγαπάς απλά να δεις
Με το θάνατο προ των πυλών θα βρεθείς

Στα feelings χαμενος

Τα όνειρα ξεχαστήκανε, απορροφήθηκανe
Ήπιαμε , είπαμε , φιληθήκαμε , φύγανε
Είπανε , γίνανε , ξεχαστήκανε , πουληθήκανε
Αγαπηθήκαμε , μείναμε , απομακρυνθήκαμε, βρήκανε

Εκ καρδιάς μείναμε μα ξεχαστήκανε
Τα δύσκολα περάσαμε μα βγήκαμε
Να μαστέ ξανά ,και ας αποχωριστήκαμε
Μια αγάπη βιώσαμε μα βρήκαμε

Σύντροφο, αδελφό , συνοδοιπόρο / μείναμε
Αγκαλιά συντροφικά μέναμε δεν φύγαμε
Είπαμε ο ένας για τον άλλον / δεθήκαμε
Φιληθήκαμε, αγκαλιαστήκαμε στον χρόνο δεν χαθήκαμε

Αρετή, μαγεία με χάρη στην πράξη / οδηγηθήκαμε
Σε δρόμους ελευθερίας ανεξαρτησίας ,επιμείναμε
Σε αγάπη , συναισθήματα /ολοκληρωτικά παραδοθήκαμε
Στην συντροφιά , στα χάδια δεν προδοθήκαμε

Στα feelings χαμένοι , παντοτινά βρεθήκαμε
Είπα σας αγαπώ, σας το λέω ξανά εδώ
Μα αν με κάποιους από σας χαθήκαμε
Χρειαστήκατε κάτι ; για σας θα ‘μαι εδώ

Ας έγιναν τόσα , μην λες με σένα απορώ
Ίσως τότε, ποτέ δεν με γνώρισες
Όσο χάλια να ‘μαι , πάντα θα μπορώ
Θυμάσαι; Όπως τότε που απόρησες

Αυτό το χαμόγελο που τόσο εκτίμησες
Μα τόσο απότομα το σίγησες
Μα καρδιά που την ξύπνησες
Με ένεση , στον πόνο την γύρισες

Μα κακία ,να το ξέρεις δεν κρατώ
Θα είμαι αν το χρειαστείς παρών
Παραμένω ο johnee και κρατώ
Μια υπόσχεση δεν θα ‘μαι απών

Σαν βλέμμα μικρών παιδιών
Που ψάχνουν μια αγκαλιά
το άγγιγμα των χαδιών
να νιώσουν αγάπη ,σιγουριά

στα φιλιά να χαθούν πια
σ ένα κόσμο μοναχών
αφήνοντας πλέον τα παλιά
να χαθούν στο παρών

Μα ξάφνου σήμερα δηλώνει απών
Μια αγκαλιά , ένα χάδι
Δεν βρίσκουνε θέση στο παρών
Ένα φιλί , έρωτα σημάδι

Άδειο μαξιλάρι. Δίπλα στο προσκεφάλι
Βόλτα στο πάρκο, μοναξιάς σημάδι
Αλκοόλ και φίλοι, συντροφιάς ανάγκη
Το βλέμμα στο κενό αναζητά αγάπη