ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ – ΠΟΡΕΙΑ ΠΛΑΤΕΙΑ ΣΗΜΗΡΙΩΤΗ Ν. ΙΩΝΙΑ ΤΡΙΤΗ 10 ΑΠΡΙΛΗ 6 ΜΜ

ΣΚΟΥΠΑ ΣΤΟΥΣ ΦΑΣΙΣΤΕΣ

ΟΧΙ ΣΤΟ ΦΑΣΙΣΜΟ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΗ ΒΙΑ

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ – ΠΟΡΕΙΑ

ΤΡΙΤΗ 10 ΑΠΡΙΛΗ 6 ΜΜ

ΠΛΑΤΕΙΑ ΣΗΜΗΡΙΩΤΗ Ν. ΙΩΝΙΑ

 

ΚΑΜΙΑ ΑΝΟΧΗ ΣΕ ΡΑΤΣΙΣΤΙΚΕΣ ΕΝΕΡΓΕΙΕΣ

ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΩΝ ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΞΕΝΟΙ

ΓΙΑ ΝΑ ΤΕΛΕΙΩΝΟΥΜΕ ΜΕ ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΟΥ ΦΑΣΙΣΜΟΥ

 

Ο φασισμός ανά την πάροδο των χρόνων παρουσιάζεται ως μια ολοκληρωτική πολιτική ιδεολογία που σκοπό έχει, μέσω της επιβολής εξουσίας, την δημιουργία του έθνους ως την απόλυτη κοινωνική πραγματικότητα Η έννοια του φασισμού ως πολιτική ιδεολογία εφαρμόστηκε επίσημα για τους αστούς ιστορικούς πρώτη φορά με το καθεστώς του Μουσολίνι στην Ιταλία το 1922.Ο ουσιαστικός στόχος του φασισμού είναι η συσσώρευση δύναμης και κέρδους. Αυτό επιτυγχάνεται μέσω της εκμετάλλευσης – υποτίμησης του ατόμου ως κομμάτι της εργατικής τάξης και του απόλυτου εξουσιαστικού ελέγχου του του από την αστυνομία και τον στρατό. Ο ίδιος αυτός στόχος είναι κι εκείνος του σημερινού υπάρχοντος καπιταλιστικού συστήματος. Δημοκρατία και δικτατορίες είναι πολιτεύματα που απλά εναλλάσσονται μεταξύ τους ανάλογα με τις κοινωνικές καταστάσεις και στοχεύουν στα ίδια αποτελέσματα.

 

Η κατάργηση της κοινωνικής και ταξικής αντιπαλότητας στοχεύουν στον αποπροσανατολισμό από την ταξική θέση του καθενός, μέσω της προβολής του έθνους, το οποίο ορίζεται βάσει αποκλειστικών βιολογικών, πολιτισμικών και ιστορικών συνθηκών, υπεράνω κάθε άλλης αξίας. Μ’ αυτόν τον τρόπο δημιουργείται ένα κράτος -ή μια κοινωνική πραγματικότητα- βασισμένη στην εθνική-θρησκευτική ενότητα και την κοινωνική στασιμότητα, προς όφελος των εξουσιαστικών δομών και της άρχουσας τάξης. Η κοινωνική αυτή σταθεροποίηση ενισχύει τον διάχυτο ρατσισμό, ο οποίος προωθείται από το κράτος με σκοπό την τρομοκρατία και τον αποπροσανατολισμό της κοινής γνώμης. Ο ρατσιστικός εθνικιστικός λόγος, προβάλλεται από κάθε καθεστωτικό μέσο, ενώ παράλληλα ρατσιστικές παρακρατικές επιθέσεις συγκαλύπτονται και διαστρεβλώνονται από τα Μ.Μ.Ε. . Σε πολλές περιπτώσεις η άμεση συνεργασία του κράτους με φασιστικές ομάδες είναι απροκάλυπτη.

 

Η διαρκής προώθηση του ρατσισμού και του εθνικισμού από το κράτος έχει οδηγήσει σε πλήθος φασιστικών ενεργειών. Τους τελευταίους μήνες σε καθημερινό επίπεδο δυνάμεις ΜΑΤ μαζί με ασφαλίτες και μηχανές της ομάδας Δέλτα επιτίθενται στους μετανάστες μικροπωλητές έξω από την ΑΣΟΕΕ και την

Νομική. Τον Φεβρουάριο του 2009 πραγματοποιήθηκε επίθεση με χειροβομβίδα στο “Στέκι Μεταναστών” στην Τσαμαδού στα Εξάρχεια. Τον Μάιο του 2011,με αφορμή την δολοφονία του Μανώλη Καντάρη από μετανάστες, ξέσπασε παρατεταμένο ρατσιστικό πογκρόμ σε Κυψέλη, Βικτώρια και Ομόνοια, επιθέσεις σε σπίτια μεταναστών σε διάφορες περιοχές της Αθήνας και τα γεγονότα αυτά κορυφώθηκαν με την δολοφονία μετανάστη από το Μπαγκλαντές στα Κάτω Πατήσια. Πέρα από τις επιθέσεις σε μετανάστες, οι φασιστικές αυτές επιθέσεις (σε συνεργασία πάντα με την αστυνομία) στοχοποίησαν και τις καταλήψεις “Πατησίων 61 και Σκαραμαγκά” και “Βίλλα Αμαλίας”. Άλλες παρόμοιες επιθέσεις ήταν και η επίθεση με μολότοφ στην κατάληψη “Λέλα Καραγιάννη” τον Νοέμβρη του 2009,τα μαχαιρώματα συντρόφων από φασίστες στο στέκι “Αντίπνοια” τον Ιούνη του 2009 και την επίθεση 25 φασιστοειδών στην φυσικομαθηματική σχολή του ΕΚΠΑ τις 29 Μαρτίου του 2012 που οδήγησε σε τραυματισμό 4 φοιτητών.

 

Την Κυριακή 25 Μάρτη 2012 στην πλατεία Σημηριώτη στην Ν.Ιωνία, μετανάστες δέχτηκαν επίθεση από φασίστες. Κάποιος περαστικός στην προσπάθεια του να τους σταματήσει κάλεσε την αστυνομία του Α.Τ. Ν.Ιωνίας. Όταν κατέφθασαν οι αστυνομικοί ανέφεραν τους φασίστες ως “δικούς τους”, φόρεσαν χειροπέδες στα θύματα της επίθεσης και στον δρόμο μπάτσοι και φασιστές συνέχισαν να τους χτυπάνε από κοινού. Στο τμήμα όπου τους προσήγαγαν τους χτύπησαν ξανά, όπως κι έναν ακόμα μετανάστη που είχε προσέλθει στο τμήμα για τα έγγραφα του.

 

Ο φασισμός δεν αποτελεί ένα ξέχωρο πολιτικό σύστημα αλλά είναι άρρηκτα συνδεδεμένος με το υπάρχον καπιταλιστικό πλάνο. Η κοινωνική ειρήνη χτίζεται μέσα από την συναίνεση αντιμαχόμενων τάξεων. Από αυτήν την υποχώρηση και αδρανοποίηση του κοινωνικού χώρου, οι σκοποί των κρατιστών

επιτυγχάνονται χωρίς καμία πλέον αντίσταση. Ας δώσουμε τέλος στην ανοχή και την συγκάλυψη κάθε φασιστικής ενέργειας.

 

 

ΚΑΜΙΑ ΑΝΟΧΗ ΣΕ ΡΑΤΣΙΣΤΙΚΕΣ ΕΝΕΡΓΕΙΕΣ ΣΤΙΣ ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ ΜΑΣ

ΟΧΙ ΣΤΟΝ ΦΑΣΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΗ ΒΙΑ

 

 

Αντιφασίστριες – Αντιφασίστες

Η ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΔΕΝ ΠΟΙΝΙΚΟΠΟΙΕΙΤΑΙ, ΔΕΝ ΦΥΛΑΚΙΖΕΤΑΙ

25η Μαρτίου 2012 , η  παρέλαση μετατρέπεται σε αυτό που το αστικό κράτος ήθελε πάντα,  σε μια επίδειξη σιδερένιας πειθαρχίας.  Σιδερένια περιφράγματα παντού, χιλιάδες αστυνομικοί, ασφαλίτες, διμοιρίες των ΜΑΤ, ομάδες ΔΙΑΣ, επίλεκτοι της ΟΠΚΕ πανέτοιμοι και οπλισμένοι απέναντι στον εσωτερικό εχθρό , τον λαό.

Οι αρχές της πόλης, όχι μόνο δεν ντρέπονται να απαιτούν  φόρο τιμής  από την νέα γενιά που καταστρέφεται, όχι μόνο αδιαφορούν για τον σιδερόφραχτο κλοιό αλλά  κορδώνονται και απαθανατίζονται στους τηλεοπτικούς φακούς κάνοντας προκλητικές δηλώσεις για καταστροφικές δυνάμεις που επιβουλεύονται τον νόμο και την τάξη, εννοώντας τον αντιστεκόμενο λαό.

Η παρέλαση στέφθηκε με πλήρη επιτυχία,  δύο συλλήψεις διαδηλωτών και ένας τραυματισμός .

Το μήνυμα σαφές.   Όσοι δεν σκύβουν το κεφάλι στην επίθεση κοινωνικής ερήμωσης, όσοι δεν αποδέχονται την αφαίρεση κάθε οικονομικού και κοινωνικού δικαιώματος, θα αντιμετωπίσουν το σιδερένιο ρόπαλο της εξουσίας… που δείχνει πια το πραγματικό της πρόσωπο. Ο τρι-κομματικός  θίασος πιστός υπηρέτης των διεθνών τοκογλύφων δανειστών της Ευρωπαϊκής ένωσης και του ΔΝΤ ποινικοποιεί  το αυτονόητο δικαίωμα του λαού να διαδηλώνει , ξεπερνώντας ακόμα και στρατιωτικές δικτατορίες.

Μέσα σε πρωτοφανές κλίμα αστυνομοκρατίας με δεκάδες ασφαλίτες και ένστολους στην αίθουσα του  δικαστηρίου οι 2 συλληφθέντες  διαδηλωτές καταδικάζονται. Ήταν μια απόφαση εκδικητική και παραδειγματική  που είχε ήδη είχε παρθεί και δεν αφορούσε καν το γελοίο κατηγορητήριο της αντίστασης κατά της αρχής , αλλά το δικαίωμα στη διαμαρτυρία και τη διαδήλωση. Οι μάρτυρες κατηγορίας ήταν αποκλειστικά αστυνομικοί οι οποίοι ισχυρίστηκαν ότι δέχθηκαν επίθεση, ενώ οι δικαστές  δεν έλαβαν υπόψη ούτε τους αυτόπτες μάρτυρες υπεράσπισης ούτε το φωτογραφικό υλικό.

Σε μια περίοδο που η σιδερένια μπότα των μνημονίων της συγκυβέρνησης, της Ε.Ε. και του ΔΝΤ έρχεται να καθυποτάξει τους εργαζόμενους στη βάρβαρη πολιτική της φτώχειας, της πείνας, της εξαθλίωσης, της απόλυσης και της ανεργίας, η βία, η κρατική καταστολή, ο αυταρχισμός και οι διώξεις αναδεικνύεται ως μοναδικό τους στήριγμα για να επιβάλουν τον κοινωνικό μεσαίωνα.

Το κράτος γίνεται προαγωγός παραδειγματικής βίας. Η χειρότερη βία όμως δεν είναι η σωματική και ορατή βία, αλλά η βία σαν κύρια οικονομική δύναμη που είναι σύμφυτη στις καπιταλιστικές εκμεταλλευτικές σχέσεις, η βία που παράγει τη φτώχεια και καθιστά περιττό ένα κομμάτι της ανθρωπότητας, η βία των «περιφράξεων» των δημόσιων αγαθών, η βία της αχαλίνωτης λεηλασίας  της φύσης και του πλούτου της .

Δεν μπορείς να πάρεις τον νόμο στα χέρια σου, υποστηρίζουν αυτοί που νομοθετούν και εξουσιάζουν. Μπορούμε , όμως, να πάρουμε τη ζωή μας,  αυτό δεν μπορεί να μας το απαγορέψει κανείς.

Κι αυτό  είναι που φοβούνται εν τέλει…

Όταν η οργή, η αγανάκτηση, η αποφασιστικότητα που πλημμυρίζει τους δρόμους ,  καταφέρει να υπερνικήσει τον φόβο, τότε θα έχουμε κάνει ένα τεράστιο βήμα και ο   χρόνος θα μετράει αντίστροφα.

Μπορούμε να νικήσουμε – μπορούμε να τους σταματήσουμε .

Η ΠΙΟ ΜΕΓΑΛΗ ΒΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΦΤΩΧΕΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΕΡΓΙΑ

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ & ΠΟΡΕΙΑ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΚΡΑΤΙΚΗ ΒΙΑ ΚΑΙ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ

ΣΑΒΒΑΤΟ 7 ΑΠΡΙΛΗ

 11.00πμ , Κεντρική πλατεία Λάρισας

αντιεξουσιαστική μαθητική κίνηση, αντιρατσιστική πρωτοβουλία λάρισας,

ιός κοινωνικής απελευθέρωσης(ι.κ.α.), ιός βιοχημείας, ντόπιοι ξένοι

Η ΠΙΟ ΜΕΓΑΛΗ ΒΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΦΤΩΧΕΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΕΡΓΙΑ

Η ΠΙΟ ΜΕΓΑΛΗ ΒΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΦΤΩΧΕΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΕΡΓΙΑ:

ΠΟΡΕΙΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΚΡΑΤΙΚΗ ΒΙΑ ΚΑΙ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ

ΣΑΒΒΑΤΟ 7 ΑΠΡΙΛΗ 11 π.μ. ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΠΛΑΤΕΙΑ ΛΑΡΙΣΑΣ

ΔΙΟΡΓΑΝΩΤΕΣ: ΑΝΤΙΡΑΤΣΙΣΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΛΑΡΙΣΑΣ , Ι.Κ.Α. (ΙΟΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗΣ) ΙΟΣ ΒΙΟΧΗΜΕΙΑΣ & ΝΤΟΠΙΟΙ ΞΕΝΟΙ.

Ο ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΣ, ΜΕΡΟΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΚΑΙ ΣΧΟΛΙΚΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ

Στα στρατόπεδα συγκέντρωσης οι Ναζί οδηγούσαν τους μελλοθάνατους στα κρεματόρια, υπό τους ήχους του Βάγκνερ. Ήταν άνθρωποι του πνεύματος και της τέχνης.
Στην Κατοχή, οι Ναζί κράτησαν ανοιχτή τη λυρική σκηνή, αδιαλείπτως, για να επιβάλλουν την αντίληψη ότι όλα είναι μια χαρά και πως η ζωή συνεχίζεται. Έτσι, την ώρα που έσπαγαν το χέρι του σαλταδόρου για μια φρατζόλα ψωμί, που δολοφονούσαν στο Χαϊδάρι και εκτελούσαν στην Καισαριανή, οι τενόροι στα ψιλά και οι βαρύτονοι στα μπάσα κάλυπταν τα ουρλιαχτά του πραγματικού κόσμου.
Κυρίες και κύριοι συμποσιαστές, καλωσορίσατε στον πραγματικό κόσμο. Δεν σας προσφωνώ «αγαπητούς», όχι γιατί πάψαμε να είμαστε φιλόξενοι αλλά γιατί πάψαμε πια να είμαστε αφελείς. Καλωσορίσατε στον πραγματικό κόσμο, που δεν χωράει στις αίθουσες των συμποσίων.
Έναν κόσμο, που βογκά και υποφέρει, αυτοκτονεί και εξεγείρεται, απελπίζεται και θυμώνει. Θυμώνει ιδιαίτερα όταν τον προκαλούν και επιχειρούν να του υποβάλλουν την ιδέα πως η ζωή συνεχίζεται, σα να μη συμβαίνει τίποτα, σε μια χώρα πουλημένη, μ’ ένα λαό κατακρεουργημένο, ένα δημόσιο σχολείο λεηλατημένο, την ελπίδα ενταφιασμένη, τη νέα γενιά – και τις επόμενες – ερημωμένες.
Προκαλείται και μόνο με τη χρήση της λέξης ‘συμπόσιο’, σε μια εποχή γενικευμένης πείνας. Γιατί δεν οφείλει ο άνεργος της Καλύμνου ή ο συντετριμμένος εργαζόμενος να κάνουν παραπομπές στο ελληνογενές, πλην αγγλικό symposium, για να ανιχνεύσουν την επιστημονική, τάχα, συνάθροιση. Προκαλείτε, γιατί ο άμεσος συνειρμός, του κόσμου που υποφέρει, τον παραπέμπει στο στίχο του δημοτικού, «εσείς τρώτε και πίνετε και λιανοτραγουδάτε και πίσω μας κουρσεύουνε, Σαρακηνοί κουρσάροι»
Προκαλείτε, γιατί ποιος καταδέχεται πληρωμένες διακοπές από αυτούς που διαχειρίζονται τη συλλογική δυστυχία; Ποιος καταδέχεται πληρωμένες φιέστες από ένα λαό , που κατά κοπάδια, αποχαιρετιέται στα λιμάνια της μετανάστευσης;
Σα να μην περισσεύουν, εδώ και παντού, οι μεγάλες ανάγκες και η γενικευμένη ένδεια.
Θα μου πείτε, λοιπόν να μη λέγεται και να μη γίνεται τίποτα.
Να λέγεται και να γίνεται αυτό που αρμόζει στη συγκυρία. Και αυτό που αρμόζει στη συγκυρία δεν είναι οι λεξιλάγνες συναθροίσεις. Αυτό που αρμόζει στη συγκυρία θα ήταν να υψώσουμε όλοι το ανάστημά μας. Κι εσείς, ως επιστημονικοί και παιδαγωγικοί σύμβουλοι να αρθρώσετε, επιτέλους, μια λέξη για τη μεγάλη λεηλασία της χώρας, του λαού και του σχολείου. Όχι μόνο δεν το κάνατε, ούτε καν το διανοηθήκατε.
Προκαλείτε και με τον τίτλο της επιστημονικοφανούς αυτής συνάθροισης: «ποιότητα στο σύγχρονο σχολείο»!!! Από πότε οι ετοιμοθάνατοι έχουν ποιότητα; Ίσως μόνο έτσι όπως την οριοθέτησε ο Γκαμπριέλ Γκαρσία Μαρκές. «Ζούμε σε μιαν εποχή νεκρόφιλη, που νοιάζεται περισσότερο για την όψη των νεκρών, παρά των ζωντανών. Τους μακιγιάρουν, να έχουν ροδαλά μάγουλα και κόκκινα χείλη και να μοιάζουν, έτσι, πως πέθαναν ευτυχισμένοι».
Και το δημόσιο σχολείο σήμερα – αν δεν είναι κιόλας νεκρό – σίγουρα ψυχορραγεί.
Πεθαίνει μακιγιαρισμένο.
Πεθαίνει από κάθε άποψη.
Γιατί πρώτα απ’ όλα έχει καταντήσει ένα σχήμα λόγου, προκλητικά οξύμωρο.
Ο δημόσιος χαρακτήρας του λεηλατείται από παντού και σε όλες τις βαθμίδες.
Η δωρεάν παροχή του έχει γίνει το πιο σύντομο ανέκδοτο.
Το περιεχόμενο του αφορά στην παραγωγή διαχειρίσιμων, πολιτικά και εργασιακά, ημιαναλφάβητων.

Πεθαίνει γιατί απαγορεύει την παιδικότητα μ’ ένα ωράριο εξουθένωσης και παραλογισμού.

Γιατί συντρίβει την εφηβεία, όχι μόνο κάτω από μια ανούσια εξουθένωση, που δεν καταλήγει σε γνώση, αλλά και γιατί υποβάλλει, στην ηλικία της κατ’ εξοχήν συλλογικής φαντασίωσης και αλληλεγγύης, τον άγριο ανταγωνισμό.
Κι όλ’ αυτά, για μια θέση στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, την ισοβαθμισμένη με τα ιδιωτικά κολλεγιακά τίποτα, με το πανεπιστημιακό άσυλο στο ρόπαλο του ματατζή, με τη χρηματοδότηση στην καλή προαίρεση κουτοπόνηρων αξιολογητών και το παρεχόμενο πτυχίο, φτερό στον άνεμο της αδυσώπητης αγοράς.
Πεθαίνει γιατί με απίστευτη υποκρισία υποδύεται τις ίσες ευκαιρίες για όλα τα παιδιά. Και αυτά που αρμέγουν πρόβατα απ’ το άγριο χάραμα, πριν έρθουν στο σχολείο και γι αυτά που έχουν τον προσωπικό φροντιστή τους σε κάθε αντικείμενο. Το έκανε από πάντα. Τώρα το κάνει ξετσίπωτα.
Γιατί στεγάζεται σε κτίρια που τρέχουν, μπάζουν και βουλιάζουν. Αλλά και γιατί , ακόμα και στις περιπτώσεις της αξιοπρεπούς στέγασης, είναι το ίδιο άδειο πουκάμισο.
Πεθαίνει γιατί θέλει εκπαιδευτικούς, ζόμπι,
Γιατί έχει γίνει μια κουρελού δανεικών αποτυχημένων συστημάτων. Όχι στην αγωνιώδη αναζήτηση του μορφωτικά αναγκαίου, αλλά για να προσαρμοστεί στην αγοραία αντίληψη των ημιμαθών και φτηνών αναλώσιμων της εργασιακής flexicurity.
Ευαγγέλιο και αλφαβητάρι όλων των επικίνδυνων εκπαιδευτικών «μεταρρυθμίσεων», από τον Κοντογιαννόπουλο ως τον Αρσένη κι από την Κουτσίκου στη Διαμαντοπούλου, οι οδηγίες του ΟΟΣΑ, τα εργαλειακά συναξάρια της Πίζας, οι εντολές της Τρόικας, οι παραγγελιές του ΔΝΤ, ό,τι, τέλος πάντων, εκπορεύεται από την αρχή: «μορφώστε, δηλαδή καλουπώστε φτηνό εργατικό δυναμικό». Κι από πίσω το χαμηλότερο στελεχικό δυναμικό να τα υπερασπίζεται και να τα στηρίζει.
Γι αυτό έχουν σοδομηθεί και οι έννοιες.
Από τη γνώση στην κατάρτιση κι από το μαθητή στον πελάτη.
Η «ποιότητά» του σημερινού σχολείου δεν είναι κλεισμένη σε απλά εισαγωγικά, αλλά σε κάγκελα.
Η «ποιότητα» του σημερινού σχολείου αρχίζει και τελειώνει στην πρώιμη εξουθένωση, τη βαριά αιμορραγία του οικογενειακού προϋπολογισμού, την εξετασιομανία, τον εξοβελισμό του μη εξεταστικά «χρήσιμου», την αφόρητη πλήξη, και την πρώιμη κοινωνική κατηγοριοποίηση.
Όλα αυτά διανθισμένα με άνοστες επιφάσεις δημοκρατίας και ενός δήθεν αντιαυταρχικού αχταρμά.
(Στα πλαίσια της ίδιας επίφασης δημοκρατίας δέχεστε να ακουστεί και η άλλη άποψη, από την ΕΛΜΕ από μένα, για να έχετε το άλλοθι της πολυφωνίας. Σας το δίνουμε συνειδητά για να φέρουμε εδώ μέσα λίγο από τον πραγματικό κόσμο του σήμερα.
Στα πλαίσια της ίδιας επίφασης δημοκρατίας, θα μιλήσουν αύριο και οι μαθητές, την ώρα που οι καθ’ ύλην αρμόδιοι θα απουσιάζουν σε στρογγυλή τράπεζα διαχείρισης κρίσεων του σχολείου. Θα είναι ανοιχτή στο κοινό η στρογγυλή τράπεζα; Να ακούσουμε κι εμείς αν με τον όρο ‘κρίση’ εννοείτε τη λεηλασία του σχολείου; Ή μήπως κάτι άλλο;)
Όσοι υπαγορεύουν κι άλλους, εκ προοιμίου, αποτυχημένους πειραματισμούς, χαντακώνοντας γενεές επί γενεών, χωρίς ποτέ να έχουν λογοδοτήσει, όσοι έβαλαν λουκέτο σε πρόσθετη και ενισχυτική, όσοι έκλεισαν τον ΟΣΚ και άφησαν το σχολικό κτίριο, βορά στην ιδιωτική κερδοσκοπία, είναι ένοχοι.
Όσοι διαλύουν τον ΟΕΔΒ και δοξάζουν την ψηφιακή αστειότητα, όσοι κλείνουν σχολεία και ετοιμάζουν μονάδες μαμούθ, προδιαγεγραμμένης παραβατικότητας, με τα παιδιά να μετακινούνται δεκάδες χιλιόμετρα ή να διακόπτουν τη φοίτηση, όσοι καταργούν τους βρεφονηπιακούς σταθμούς, είναι ένοχοι.
Όσοι ανακάλυψαν το φτηνιάρικο ολοήμερο, χωρίς υποδομές και δασκάλους, όχι για να συμπαρασταθούν στον εργαζόμενο γονιό ή να ελαφρύνουν την τρελή προετοιμασία των παιδιών στο σπίτι, αλλά για να τα προσαρμόσουν, από νωρίς στο μελλοντικό εργασιακό τους κάτεργο, όσοι βαφτίζουν, σα μεσαιωνικοί καλόγηροι, την απόλυση, αξιολόγηση, είναι ένοχοι.
Όσοι ροκανίζουν τα κρατικά μασούρια και αφήνουν την παιδεία και την υγεία να γίνουν ψωμοζήτουλες χορηγών, όσοι εντέλλονται έναν εκπαιδευτικό φοβισμένο και αδύναμο, χειραγωγημένο και ευπειθή, απλήρωτο και απελπισμένο, είναι ένοχοι.
Όσοι επιχειρούν να μακιγιάρουν αυτό το φόνο, κλείνοντας συνειδητά τα μάτια, είναι συνένοχοι.
Στην κατηγορία της συνενοχής εντάσσεται κάθε φιέστα, όπως αυτή, που περιφέρει χιλιοειπωμένες ανούσιες εισηγήσεις, προκειμένου να στηρίξει ένα εκπαιδευτικό σύστημα που καταρρέει και να φορτώσει δράσεις και προσόντα στα βιογραφικά φερέλπιδων στελεχών του εκπαιδευτικού νεκροτομείου.
Αυτό είναι το εκπαιδευτικό μας περιβάλλον. Αυτό είναι το σύγχρονο σχολείο και η “ποιότητά” του.
Το κοινωνικό μας σκηνικό είναι ένα σκοτεινό τούνελ, μέσα στο οποίο συνωστίζονται χρεοκοπημένοι και απολυμένοι που αυτοκτονούν. Συνωστίζονται τα «τιμημένα γηρατειά» που αντιμετωπίζουν καθημερινά το δίλημμα, ή φαΐ ή φάρμακο και τα «περήφανα νιάτα» που καλούνται να διασχίσουν μια εκπαιδευτική, εργασιακή και ασφαλιστική Σαχάρα, χωρίς σταγόνα νερό.
Και να μην το ξεχάσουμε, σ’ αυτό το σκοτεινό τούνελ συνωστίζεται και μια δημοκρατία που δε συρρικνώθηκε απλά σε επίφαση, αλλά μεταλλάχτηκε σε χρεοκρατία και τρομοκρατία του νου και της ζωής. Μια «δημοκρατία», διάσπαρτων Γκουαντάναμο στην ελληνική επικράτεια, όπου θα συντελείται το “διαπολιτισμικό όραμα”. Μια “δημοκρατία” απίστευτης ποσότητας χημικών και δακρυγόνων, ξένων επιτροπάτων στα υπουργεία και ελεύθερων σκοπευτών που προστατεύουν τις μαριονέτες από την έκρηξη της «αγάπης» του λαού.
Μπορεί κάποιος, σ’ αυτό το σημείο, να πει, «χάρη στη δημοκρατία μπορείς και λες αυτά που λες. Όχι για πολύ ακόμα. Έχουν φροντίσει γι αυτό με την επερχόμενη αξιολόγηση. Μόνο σκυφτοί και γκρίζοι δάσκαλοι δε θα περισσεύουν στο σύστημα, για να υπογράφουν ατομικά συμβόλαια αποδοτικότητας.
Μέσα σ΄ αυτό το σκηνικό καλείται ο εκπαιδευτικός να παίξει ένα ρόλο που, όχι μόνο να συντηρεί τις βασικές δομές, χωρίς αμφισβητήσεις, αλλά να τις περιφρουρεί με φανατισμό για να μπορεί να αξιώνεται τη μπουκιά το ψωμί.
Κατακερματισμένος σε δέκα διαφορετικές εργασιακές κατηγορίες, ωρομίσθιος, αναπληρωτής, ΕΣΠΑτζής, μόνιμος υπό αίρεση, μόνιμος με τη σιγουριά της διαρκούς υπόκλισης και προσφάτως, κατά τα άρρωστα μυαλά των επιτελών, εθελοντής για την αποκομιδή. λέει, διδακτικής εμπειρίας. Σε όλες τις εκδοχές του, σίγουρα πεινασμένος, συχνά διαπομπευμένος και όχι σπάνια εμπορευόμενος την, ας πούμε, γνώση.
Με αυτό το εργασιακό αλαλούμ, καλείται να παρέχει έναν όγκο κατακερματισμένων, αντιφατικών και άχρηστων πληροφοριών, που δεν συντελούν στη δημιουργία συγκροτημένων ανθρώπων. Ανθρώπων που να μπορούν να αντιλαμβάνονται, να αμφισβητούν, να δρουν, να πηγαίνουν μπροστά και όχι πίσω το κάρο της ιστορίας.
Δεν είναι καθόλου υπερβολή αυτό που λέγεται από ερευνητές της εκπαίδευσης ότι παράγουμε ‘διαδικαστικούς ηλίθιων’ , ή ‘προσοντούχους αναλφάβητους’, που μπορεί να έχουν καλές επιδόσεις στο σχολείο, στις εξετάσεις, ακόμη και στο Πανεπιστήμιο, μα αδυνατούν να κατανοήσουν πώς λειτουργεί το σώμα τους, πώς κινείται ο κόσμος και ποιες κοινωνικές διεργασίες συντελούνται γύρω τους.
Είναι λοιπόν ο ρόλος του εκπαιδευτικού αυτός; Να παράγει ανθρώπους που πάσχουν από ιστορική αμνησία, από μαθηματική ακρισία και γλωσσική δυσλειτουργία, αλλά κυρίως από κοινωνική δυσλεξία;
Να παράγει δηλαδή κατακερματισμένους αναλφάβητους και πειθήνιους υπήκοους;
Στην καλύτερη περίπτωση άρτιους σε ένα πολύ στενό επιστημονικό πεδίο, σε μια εποχή υπερεκμετάλλευσης, κατάργησης κάθε κοινωνικής πρόνοιας και σοδόμησης όλων των ανθρώπινων δικαιωμάτων;
Αν υπάρχει κανείς που πιστεύει πως ναι, αυτός πρέπει να είναι ο στόχος του εκπαιδευτικού, να φοράει δηλαδή τη δημοσιοϋπαλληλική εσθήτα και να διεκπεραιώνει τα ‘εντέλλεσθε’ χωρίς καμιά αμφισβήτηση, τότε σημαίνει πως ήρθε ο καιρός να αποσυρθεί ο άνθρωπος-εκπαιδευτικός και να αντικατασταθεί από τον προσωπικό υπολογιστή του κάθε μαθητή. Θα είναι, έτσι, συγκυριακά ταιριαστός με την ψηφιακή αστειότητα, διεκπεραιωτικά πιο αποτελεσματικός, συναισθηματικά απολύτως άχρωμος και ιδεολογικά παντελώς κατευθυνόμενος.
Όσο όμως υπάρχει έστω και ένας εκπαιδευτικός που αισθάνεται λιγότερο διεκπεραιωτής και περισσότερο δάσκαλος, τόσο θα είναι αναγκαία η διερώτηση πάνω στο ποιος είναι ο ουσιαστικός ρόλος μας σήμερα.
Κανένας δεν έχει την απαίτηση να γίνουμε όλοι Δημήτρης Γληνός ή Ρόζα Ιμβριώτη. Μια κοινωνία όπου όλοι οι δάσκαλοι θα είχαμε το εκτόπισμα του Γληνού, δε θα έφτανε εδώ που έφτασε και θα έκανε περιττές αυτές τις ανησυχίες.
Έχουμε όμως ανάγκη από εκπαιδευτικούς που θα έχουμε ξεκαθαρίσει τουλάχιστον τα αυτονόητα. Ότι το ζήτημα κατ’ αρχήν της σχολικής αποτυχίας δεν αποτελεί γονιδιακό κατάλοιπο, αλλά κοινωνική συνέπεια.
Έχουμε ανάγκη από εκπαιδευτικούς που θα ανεβάζουμε τον πήχη της μαθητικής διερώτησης.
Θα σεβόμαστε τα παιδιά ως ανθρώπινες οντότητες που έχουν απλώς νεότερη ηλικία, που θα κάνουμε όσο γίνεται λιγότερη χρήση της από καθέδρας μιζέριας, και θα γνωρίζουμε ότι δεν υπάρχει τίποτα πιο απωθητικό από το χάος μεταξύ λόγων και πράξεων.
Τίποτα δεν είναι πιο αποκρουστικό στα νεανικά μάτια από το χάσμα ανάμεσα στη διδακτική θεωρία και την προσωπική πρακτική. Εμείς που διδάσκουμε στους νέους ανθρώπους την ιστορία των αντιστάσεων, των εξεγέρσεων, της προσωπικής διερώτησης, της ατομικής και συλλογικής αξιοπρέπειας, της φυσικής αρμονίας, της μαθηματικής συνέπειας, δεν μπορούμε να το κάνουμε μέσα από μια προσωπική πρακτική που αναιρεί τη θεωρία.
Ούτε μέσα από ένα σύστημα τυποποιημένης διεκπεραίωσης που αρχίζει με το βαθμολόγιο της κωλότσεπης και τελειώνει στο ανιαρά προβλέψιμο, με πολλά ενδιάμεσα χασμουρητά.
Μια τυποποιημένη διεκπεραίωση για όλες τις εποχές, χωρίς προεκτάσεις στο σήμερα.
Κομμάτι αυτής της προέκτασης είμαστε πρωτίστως εμείς. Δεν υπάρχει τίποτα πιο κωμικό από ένα δάσκαλο που κουβαλά τη θλιβερή μιζέρια της δημοσιοϋπαλληλικής καχεξίας, που ενστερνίζεται την αρχή του ‘δε βαριέσαι’, που μένει απαθής και αδιάφορος στα γεγονότα της εποχής του.
Δεν έχουμε το δικαίωμα οι δάσκαλοι να λέμε αυτό είναι σχολείο και αυτή είναι κοινωνία. Να υιοθετούμε δηλαδή και να προωθούμε την αντίληψη που θέλει το σχολείο να λειτουργεί σ’ ένα αποστειρωμένο περιβάλλον και να κλείνει ερμητικά απέξω τα μεγάλα ζητήματα που βάζει σήμερα η κοινωνία. Από την εργασιακή ισοπέδωση ως τη διεθνή ειρήνη, από τον κοινωνικό εκφασισμό και το μαύρο ρατσισμό έως την πολιτιστική ομογενοποίηση.
Οι εκπαιδευτικοί πρέπει να βρούμε και να αναδείξουμε τους ενδιάμεσους σε κοινωνία και σχολείο κρίκους. Και στη θεωρία και στην πράξη.
Η εποχή μας, με τον ευτελισμό της ανθρώπινης υπόστασης, τα παιδιά μας, με το ανταγωνιστικό, αγχωτικό σχολείο έχουν ανάγκη από το δάσκαλο που θα είναι παλλόμενη δύναμη. Που θα τα προσγειώνουμε στην πραγματικότητα, χωρίς να τους στερούμε το όνειρο. Που μέσα από την ‘άλλη’ τη δική μας ‘διδακτέα ύλη’ θα καταφέρνουμε να υποδεικνύουμε, με το λόγο και την πράξη μας, το σωστό, που είναι πάντα και σε όλες τις εποχές, το κοινωνικά αναγκαίο.

Ας μου επιτραπεί μια προσωπική αναφορά ως προτροπή. Για μένα, που ετοιμάζομαι, μετά από 30 χρόνια, να αποχωρήσω απ’ ότι πιο πολύ αγάπησα και μίσησα – το δημόσιο σχολείο – έχοντας κουβαλήσει στην πλάτη το χτυπημένο μαθητή, έχοντας ακούσει εκατοντάδες εξομολογήσεις παιδιών και γελάσει μέχρι δακρύων προετοιμάζοντας τις θεατρικές μας παραστάσεις, έχοντας δουλέψει ως δασκάλα, καθαρίστρια, μπογιατζής, πρακτικογράφος και προγραμματίστρια του σχολείου κι έχοντας πρωτοστατήσει στην ίδρυση ενός εσπερινού Γυμνασίου για τα παιδιά του μεροκάματου, ενός σωματείου για τους περιπλανώμενους δασκάλους και μιας σχολικής βιβλιοθήκης για να αγαπηθεί η ιστορία και η φαντασία του ανθρώπου, για μένα, λοιπόν, αυτό είναι το τέλος εποχής.

Μπροστά μας, συνάδελφοι μου, της σχολικής αίθουσας και της κιμωλίας, όχι της γραφειοκρατίας και της αργομισθίας, βρίσκεται η μεγάλη πρόκληση.
Ή θα αγωνιστούμε, με όλες μας τις δυνάμεις – το νου, την πένα, τη διδασκαλία και την ψυχή μας – για την εργασιακή μας αξιοπρέπεια και για το δικαίωμά των παιδιών στη ζωή και το όνειρο, και θα γίνουμε έτσι μέρος μιας νέας εκπαιδευτικής και κοινωνικής προσδοκίας
ή σύντομα θα καταντήσουμε ένα ακόμα θλιβερό έπιπλο της ασφυκτικής σχολικής αίθουσας, μπορεί και άλλο ένα αλλήθωρο στέλεχος της εκπαιδευτικής ερημιάς και τότε δεν θα αξίζει πια να λεγόμαστε δάσκαλοι.
Νίνα Γεωργιάδου

“Ληστρική κλοπή κατά συναυτουργία”-Kοίτα ποιος μιλάει…

Το τελευταίο χρονικό διάστημα παρατηρούμε έντονα το φαινόμενο των απαλλοτριώσεων ειδών πρώτης ανάγκης από μεγάλες αλυσίδες Σ.Μ. και το μοίρασμα τους σε πολίτες.Δεν πρόκειται για φιλανθρωπία, αλλά για μια δράση που έχει στόχο το δίκαιο και αυτονόητο, να πάρουμε πίσω τα αγαθά που παράγουμε και χρυσοπληρώνουμε για να καταναλώσουμε.
Στις 11/2/09 ομάδα αναρχικών- αντιεξουσιαστών με καλυμμένα πρόσωπα απαλλοτρίωσε είδη πρώτης ανάγκης από γνωστή αλυσίδα Σ.Μ. στην Λάρισα.Τα προϊόντα μοιράστηκαν στον κόσμο ο οποίος αγκάλιασε την κίνηση στην παρακείμενη λαϊκή αγορά. Η αντίδραση της αστυνομίας ήταν να κάνει 4 προσαγωγές οι οποίες μετατράπηκαν σε συλλήψεις με μοναδικό στοιχείο την πολιτική ταυτότητα των συλληφθέντων, οι οποίοι δικάζονται την 1 Φεβρουαρίου με την κατηγορία της ληστρικής κλοπής κατά συναυτουργία (κακούργημα) .Για την ίδια υπόθεση έχουν οριστεί ήδη 2 δίκες οι οποίες αναβλήθηκαν.Στο πρώτο δικαστήριο η αστυνομία έκανε επίδειξη δύναμης, παρατεταγμένες διμοιρίες των ΜΑΤ στο δικαστικό μέγαρο απαγορεύουν την είσοδο σε κόσμο που ήθελε να παρακολουθήσει την συγκεκριμένη δίκη,ενώ όπως είναι γνωστό οι δίκες είναι δημόσιες και μπορούν να παρακολουθούνται από όλους τους πολίτες.Μετά από πίεση των συνηγόρων υπεράσπισης και των αλληλέγγυων ένα μέρος του κόσμου κατάφερε να μπει στην αίθουσα αφού επιβλήθηκε σωματικός έλεγχος ακόμα και στους δικηγόρους και τους συγγενείς των κατηγορουμένων.
Από τις καταθέσεις των μπάτσων, οι οποίοι αναφέρουν ότι συνέλαβαν τους συγκεκριμένους ανθρώπους επειδή τους γνωρίζουν από τις κινηματικές τους δράσεις και τις πρόσφατες πορείες στην πόλη,είναι ξεκάθαρο ότι η δίωξη είναι πολιτική.Τέτοιου είδους πολιτικές διώξεις εντάσσονται στο κλίμα μηδενικής ανοχής που επιβάλει το κράτος απέναντι σε αγωνιζόμενα κοινωνικά κομμάτια.Τραγικό πρόσφατο παράδειγμα η διαμαρτυρία πολιτών στη Χαλκίδα για την επίσκεψη του προέδρου της δημοκρατίας Παπούλια, όπου η αστυνομία έκανε συλλήψεις με την κατηγορία “προσβολή του προέδρου της δημοκρατίας”.Σε μια άλλη περίπτωση στην Αθήνα ομάδα ατόμων του αναρχικού χώρου έκανε παρέμβαση σε ραδιοφωνικό σταθμό εκφράζοντας την συμπαράστασή της στα φυλακισμένα μέλη της οργάνωσης ”επαναστατικός αγώνας”. Μέσα σε λίγα λεπτά διμοιρίες των ΜΑΤ εισέβαλαν στο σταθμό και συνέλαβαν 20 συντρόφους αποδίδοντάς τους την κατηγορία του εγκωμιασμού τρομοκρατικών πράξεων. Και στις δύο περιπτώσεις γίνεται ξεκάθαρο πως το δικαίωμα της ελεύθερης έκφρασης υφίσταται μόνο όταν δεν είναι εχθρικό προς το καθεστώς.
Δεν μας ξαφνιάζει καθόλου η στάση των πάντα πρόθυμων αστυνομικών και δικαστικών αρχών του ντόπιου και πολυεθνικού κεφαλαίου το οποίο επιτίθεται στα λαϊκά στρώματα καταδικάζοντάς τα σε φτώχεια, ανέχεια, ανασφάλεια και σε ότι άλλο τραβάει η όρεξη των αφεντικών με στόχο την διασφάλιση των κερδών τους. Η πρακτική επιβολή αυτής της μεσαιωνικής κατάστασης γίνεται μέσω των γκλοπ, των βασανιστηρίων και των φυλακίσεων αγωνιστών που τόλμησαν να σηκώσουν το κεφάλι και να σταθούν απέναντί τους.Η όρεξη των μεγαλοκαρχαριών δεν θα σταματήσει παρά μόνο αν τους την κόψουμε εμείς μέσα από τον αγώνα μιας συνειδητοποιημένης κοινωνίας που παλεύει για δικαιοσύνη, αξιοπρέπεια ισότητα και ελευθερία.Τα μέσα ενός τέτοιου αγώνα δεν μπορούν να χαρακτηρίζονται ως νόμιμα ή παράνομα αλλά μόνο ως δίκαια και αναγκαία.
Συγκέντρωση αλληλεγγύης 1/2/2012 , ώρα 9:00 έξω από τα δικαστήρια της Λάρισας.
Ιός Κοινωνικής Απελευθέρωσης

ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΣΤΑ ΚΡΑΤΗΤΗΡΙΑ ΑΝΗΛΙΚΩΝ ΧΩΡΙΣ ΣΟΚΟΛΑΤΑΚΙΑ ( Οι βλαμμένοι έξω· το λαμπερό παιδί, μέσα. )

Το τηλεφώνημα από τη φυλακή με πετυχαίνει ανύποπτη. Είναι ο Αφγανός πρόσφυγας, πρώην μαθητής μου, Αζίζ. «Στη φυλακή!» εμπεδώνω. Του έκαναν εξακρίβωση στοιχείων στα Γκούντις και αποφάσισαν ότι το χαρτί του είναι πλαστό. Αυτό δε γίνεται, διότι ήταν φωτοτυπία: το χαρτί του το είχαν κλέψει πριν μια βδομάδα στην Ομόνοια μαζί με τα τελευταία του εκατό ευρώ. Έτσι βρέθηκε στο κρατητήριο: επειδή οι κάφροι της Πέτρου Ράλλη βαριούνται να κάνουν εξακρίβωση. Είναι πολύ δύσκολο πράγμα: αρκεί να στείλουν φαξ ή να τηλεφωνήσουν στην αστυνομία Λέσβου όπου εκδόθηκε το χαρτί, μια διαδικασία πέντε λεπτών. Στη χειρότερη, θα μπορούσαν να πάρουν αποτυπώματα και να τσεκάρουν στην διεθνή βάση αποτυπωμάτων, αντί να γεμίζουν τις φυλακές κατασπαταλώντας το δημόσιο χρήμα.
Έτσι ο Αζίζ και ο αδελφός του βρίσκονται, τέσσερις μέρες ήδη, στο κρατητήριο ανηλίκων. «Δασκάλα, είναι πολύ άσχημα εδώ, δεν ξέρω πότε θα βγω», κλαίει· δύο χρόνια τώρα που τον γνωρίζω, πρώτη φορά κλαίει.
Πού σκατά είναι το Μενίδι; Κανείς δεν ξέρει· ούτε το google maps. Παίρνω τον X. τον Π. τον Κ. ο οποίος θα με πάει κιόλας.

Φτάνουμε στην εξωτική ‘Αμυγδαλέζα’, που ακούγεται σα ρετρό ζαχαροπλαστείο, στις πέντε.
Περιμένω δέκα λεπτά μέσα στο κρύο: είναι απόσταση είκοσι μέτρων αλλά θα μας παραλάβει όχημα, όπως στα αεροδρόμια· δεν θυμίζει όμως αεροδρόμιο αυτός ο σκουπιδότοπος των είκοσι μέτρων. Επιβιβάζομαι και κατευθύνομαι στα κάγκελα, αλλά με σταματάνε. Γιατί; Λες να μου δαγκώσει κανένας δύστυχος ανήλικος-εκκολαπτόμενος-Χάνιμπαλ Λέκτερ το χέρι;
«Είμαι δασκάλα, το παιδί υπήρξε μαθητής μου, εφόσον πιστοποιώ ότι είναι αυτός θέλω να τον αφήσετε», λέω. Ας γελάσω.
Μου δείχνουν ένα μέρος σαν τουαλέτα με χοντρό τζάμι και τρυπούλες. Σκάει ένας κοκαλιάρης Αζίζ με ένα τεράστιο χαμόγελο· θυμάμαι έναν στίχο που έγραψε στο μάθημα: «Γι’ αυτόν που θα το μεταφράσει/ γι’ αυτόν πρέπει να είμαστε χαρούμενοι»: χαμογελάει λοιπόν έξτρα για χάρη μας. Δε μπορούμε να αγκαλιάσουμε τον εγκληματία, δεν θέλουμε να κολλήσουμε τη μούρη στις βρωμερές τρυπούλες, άρα ουρλιάζουμε στα αγγλικά για να ακουγόμαστε. Τι έφαγες, ρωτάω, για να τσεκάρω αν τους ταΐζουν – ψάρι. «Η φυλακή είναι χάλια», λέει, «χειρότερα από το Ιράν, χειρότερα από την Παγανή Λέσβου, που έκλεισε λόγω ζωωδών συνθηκών». «Χειρότερα από την Παγανή»: εγώ άμα ήμουνα φυλακή θα γκρεμιζόμουνα από ευθιξία σ’ αυτήν την κουβέντα. «Δεν αλλάζουν σεντόνια, κοιμάμαι στων δέκα προηγούμενων», λέει ο πάντα περιποιημένος Αζίζ. Στο τηλέφωνο μού είχε ζητήσει πετσέτα: για να φτάσει να ζητήσει κάτι, ποιος ξέρει τι τους δώσαν. Χαλαρώνω: δεν κατασπαταλιέται τελικά το δημόσιο χρήμα, πάντως όχι σε μπουγάδες.

Υπάρχουν τρία δωμάτια, ένα με Αλβανούς και Άραβες, ένα με Πακιστανούς, ένα με Αφγανούς – είναι με δικούς του. Καλά που τους έφεραν στων ανηλίκων – στων ενηλίκων ξέρουμε τι παθαίνουν τα αγοράκια. Ο αδελφός του όμως έχει σαλτάρει: ο επόμενος υποψήφιος για να πηδήξει από το μπαλκόνι, όπως ο μεταναστάκος που, παρότι αποφυλακιζόταν σε δύο μέρες, αυτοκτόνησε. «Μα γιατί», αναρωτήθηκαν τα μήντια, «αφού όπου να ‘ναι θα έβγαινε!» Και μένα άμα με κλείσεις εδώ μέσα θα το εξετάσω το ενδεχόμενο. Πόσο μάλλον ο ψυχικά ταλαιπωρημένος από πόλεμο, ξυλοδαρμένος από το λιμενικό, ορμονικά αναμπουμπουλιασμένος, πεταμένος έφηβος που έχει να δει τη μάνα του χρόνια και έχει ήδη ΚΑΘΕ ΛΟΓΟ να αυτοκτονήσει.

Δε με αφήνουν να του δώσω τις σοκολάτες: μπορεί να έχουν μέσα καμιά λίμα και σε εφτά μήνες να λιμάρει τελικά κάποιο κάγκελο από το οποίο θα χωρέσει, εφόσον θα είναι πια σαράντα κιλά. Πάνω που τείνω την πετσέτα, μου την αρπάζουν και την ξετυλίγουν! «Πρώτη σου φορά σε φυλακή, ε;» χαριτολογεί ο φύλακας που είδε να σαστίζω με το ταχυδακτυλουργικό· λες και είναι φυσιολογικό όλο αυτό το κατσικωμένο καθεστώς ελέγχου. Έχω δει ταινίες. Αλλά όσες ταινίες κι αν έχω δει, αυτή η φάση εδώ, με τους καγκελωμένους δήθεν παράνομους, είναι άλλο πράμα.

Προλαβαίνω να του σφίξω ενδοκαγκελικώς το χέρι.
Στην έξοδο με πιάνει λίγο κλάμα και πολύ τσαντίλα, με τους μπάτσους που προτιμάν να μπουζουριάζουν, τους νόμους που δεν επιτρέπουν σοκολάτες, την Ευρώπη – που φταίει για όλα.
Αναρωτιέμαι αν θα τους δώσουν πίσω τα κινητά τους όταν βγουν· ενίοτε οι αστυνομικοί τα τσεπώνουν. Και μετά δε μπορεί να τους βρει ούτε η μάνα τους από την Καμπούλ. Τους αστυνομικούς δεν τους νοιάζει αν οι μαυριδεροί ανήλικοι έχουν μάνες. Ούτε μένα με νοιάζει αν η ακτινοβολία των κλεμμένων βλάψει τους βλαμμένους εγκέφαλους.
Κοιτάω πίσω μου φεύγοντας. Οι βλαμμένοι έξω· το λαμπερό παιδί, μέσα.

 

ΕΥΗ ΛΑΜΠΡΟΠΟΥΛΟΥ

Ο εγκλεισμός είναι ένα διαρκές βασανιστήριο ( Κείμενο Α’ πτέρυγας φυλακών Κορυδαλλού )

Ζούμε σε άθλιες συνθήκες, ο ένας πάνω στον άλλον, σε βρώμικους χώρους, πλενόμαστε με παγωμένο νερό. Τρώμε μισές μερίδες νερόβραστου φαγητού. Δεν έχουμε επαρκή ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Αντιμετωπίζουμε μια σαδιστική δικαιοσύνη, που μας επιβάλει εξοντωτικές ποινές…

Κι όμως δεν σταματάει εδώ.

Στις 14/11/2011 οι συγκρατούμενοι μας Γιουνάν Λείθ και Ριβόν Ηλίας που είχαν μεταχθεί στο εφετείο της Λουκάρεως, μετά από έναν διαπληκτισμό με τα γουρούνια της ΕΛΑΣ, ξυλοκοπούνται βάναυσα και μεταφέρονται στο τμήμα «αλλοδαπών» όπου τους ξαναχτυπάνε δεμένους με χειροπέδες. Επιστρέφουν στην φυλακή με σπασμένα άκρα και πλευρά και χτυπήματα σε όλο τους το σώμα.

Στις 17/11/11 ο συγκρατούμενος και αναρχικός Ράμι Συριανός βρίσκεται στην απομόνωση των Διαβατών λόγω της άρνησής του να υποστεί εξευτελιστικό σωματικό έλεγχο με ξεγύμνωμα του κρατουμένου.  Επειδή όμως πραγματοποιήθηκε συγκέντρωση αλληλεγγύης έξω από την φυλακή, η υπηρεσία φοβούμενη τα χειρότερα του έκανε έκτακτη μεταγωγή στην Νιγρίτα Σερρών. Εκεί στις 19/11/11 και αφού έχει εκ νέου αρνηθεί αυτό το «άρρωστο» τερτίπι της υπηρεσίας της φυλακής, ο αρχιφύλακας μαζί με 2 φύλακες εισβάλλουν στο κελί της απομόνωσης και αφου τον ακινητοποιούν, τον γδύνουν με την βία.

Παράλληλα ο συγκρατούμενος μας και μέλος της Συνομωσίας Πυρήνων της Φωτιάς Γιώργος Πολύδωρος που βρίσκεται προφυλακισμένος εδώ και 8 μήνες, ήδη έχει μεταφερθεί σε 5 διαφορετικές φυλακές και έχει κρατηθεί για μεγάλο χρονικό διάστημα στις απομονώσεις εξαιτίας της άρνησής του να δεχθεί και αυτός τον εξευτελισμό του σωματικού ελέγχου και αυτή την στιγμή βρίσκεται πάλι στην απομόνωση της Χαλκίδας.

Τέλος στις 6/11 μεταφέρθηκαν από τα κρατητήρια της Αμυγδαλέζας, 7 ανήλικοι 17-20 ετών μετανάστες, οι 4 στο Αττικό και οι 3 στο Θριασειο με βαριά εγκαύματα και νοσηλεύονται ακόμα, μετά από φωτιά που προκλήθηκε στο κελί τους. Το υπουργείο περιορίστηκε σε μια λιτή ανακοίνωση στο ότι μόνοι τους έβαλαν την φωτιά. Στο αν το κτήριο διαθέτει πυρασφάλεια και γενικότερα προδιαγραφές για να κρατούνται άνθρωποι και στο τί έκαναν για το γεγονός οι αστυνομικοί βάρδιας είναι ψιλά γράμματα.

Δεν μπορούμε πλέον να μιλάμε για μεμονωμένα περιστατικά. Βιώνουμε καθημερινά σωματικά και ψυχολογικά βασανιστήρια, στα τμήματα, στις υπηρεσίες της ΕΛΑΣ, στις φυλακές, στα στρατόπεδα «λαθρομεταναστών».

Προχωράμε σε αυτή την διαμαρτυρία για να δηλώσουμε πως είμαστε ενωμένοι απέναντι στην βαρβαρότητά τους, για να ενημερώσουμε τους «εκτός των τειχών» για όλα όσα συμβαίνουν καθημερινά μέσα στα κελιά και τους θαλάμους που μας έχουν κλεισμένους.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ, ΟΡΓΑΝΩΣΗ, ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ

(60 άτομα της Α’ πτέρυγας Κορυδαλλού μείνανε έξω από τα κελιά τους και παρέδωσαν το παραπάνω κείμενο στον αρχιφύλακα της φυλακής)

Το Πολυτεχνείο δεν ήτανε γιορτή, ήτανε εξέγερση και πάλη λαϊκή

ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ 73

Η πρώτη Εκδοση του1979 

DOWNLOAD

Πρόκειται για την πρώτη έκδοση από την Αυτόνομη Πρωτοβουλία Πολιτών που έγινε το Νοέμβρη του 1979. Μοιράσθηκε χέρι με χέρι.

Αποτελεί ιστορικό ντοκουμέντο… γραμμένο με την ψυχή και το αίμα των εξεγερμένων από τη βάση.

Δεν αποτελεί ιστορικό κειμήλιο της λήθης αλλά της μνήμης και του αγώνα.

Προβάλει την αληθινή εικόνα, αυτή που τεχνηέντως χρόνια τώρα κρύβουν, γιατί τους χαλάει τα σχέδια της κάθε γιορτής.

Καταγράφει από τη βάση και από τους δρόμους, τα όσα διαδραματίσθηκαν το Νοέμβρη του 1973 και τα όσα ακολούθησαν.

Είναι χρέος μας και καθήκον μας στο όνομα της αντι-πληροφόρησης να φτάσει όσο πιο μακριά μπορεί…

…η ιστορία έχει γραφτεί και κανείς δεν μπορεί να την ξαναγράψει παραχαράσσοντας την…

 

Υ.Γ Για να μην ξεχάσουμε ποτέ και ολους/ες αυτούς/ες που ΔΕΝ ήταν στο Πολυτεχνείο το 73 και άφησαν να γίνει ότι έγινε.

Για όλους όσοι μας κοροϊδεύουν και γιορτάζουν και τιμούν το Πολυτεχνείο όπως ακριβώς στις «εθνικές επετείους» με στεφάνια, τυμπανοκρουσίες, γαρίφαλα, σουβλάκια και πολιτικά ψεύδη και καπηλεύσεις…αλλά τότε εκείνη τη νύχτα του 73 όλοι αυτοί ΔΕΝ ήταν εκεί, αλλά μέσα στα σπίτια τους, κλειδαμπαρωμένοι πίσω από τα παράθυρα τους.

Γιατί ίσως, αν ολοι αυτοί/ες ήταν μέσα και γύρω από το Πολυτεχνείο και όχι πίσω από τα κατεβασμένα ρολά και τα κλειστά παράθυρα… να μην είχε γίνει η εισβολή και το μακελειό.

για τη μεταφορά

κόκκινοι αντι-ρεπόρτερ

ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΕΠΕΣΕ, ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΕΣΤΗΣΑΝ

Από τις 23/4/2010 που ανακοινώθηκε η προσφυγή στο Δ.Ν.Τ. και στο μηχανισμό στήριξης της ευρωζώνης με την επιβολή του μνημονίου και της διαχείρισης του πλούτου που παράγει η εργατική τάξη από την τρόικα αλλά και όλα όσα επιβλήθηκαν μετέπειτα με συνεχείς εκβιασμούς για την συνέχιση του προγράμματος ληστρικής κλοπής του βίου μας και της όλο ένα και μεγαλύτερης μας υποδούλωσης, η εργατική τάξη καθημερινά αλλά και εκφραζόμενη μέσα από 24ωρες και 48ωρες πανεργατικές απεργίες που αναγκαζόταν να εξαγγείλει η ξεπουλημένη ηγεσία της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ εξέφραζε σε όλους τους βαθμούς το “ΟΧΙ” της σε αυτήν την πολιτική. Μια άρνηση και ένα “ΟΧΙ” ,που όσο περνούσε ο καιρός και εφαρμοζόντουσαν τα μέτρα που πρόσταζε το ΚΕΦΑΛΑΙΟ για την καταστροφή των εργασιακών δικαιωμάτων και την εξαθλίωση που επέβαλε σε όλο και μεγαλύτερα τμήματα της εργατικής τάξης , γινόταν όλο και πιο συνειδησιακή και λάμβανε όλο και περισσότερο εξεγερσιακά χαρακτηριστικά από μεγάλα τμήματα της. Με αποτέλεσμα  να υπάρχουν όλο και πιο έντονες αντιδράσεις κάθε φορά που ετοιμαζόντουσαν να ψηφίσουν της εντολές των τεχνοκρατών της τρόικας και του ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ.

 

Έτσι φτάσαμε στις 31 Οκτωβρίου , 10 μέρες σχεδόν μετά το πέρας της 48ωρης απεργίας  όπου βρήκε σχεδόν 1 εκατομμύριο κόσμο να κατεβαίνει απεργώντας στο δρόμο και να δημιουργεί μια αίσθηση που αποτυπώνεται στην φράση “μέχρι εδώ δεν πάει άλλο, ούτε βήμα παραπέρα” . Μια αίσθηση, που παρά τις απεγνωσμένες προσπάθειες των συστημικών δυνάμεων  να την βάλουν και να την εκφράσουν σε πλαίσια εκλογών και αστικού κοινοβουλευτικού έλεγχου , έμεινε να περιμένει την επόμενη ημερομηνία να εκφραστεί ανέντακτα και ακηδεμόνευτα. Βλέποντας ο Παπανδρέου όλα αυτά αλλά και τον αναβρασμό που επικρατεί και μέσα στο πλαίσιο των συστημικών δυνάμεων και κρίνοντας ότι οι μέρες του είναι μετρημένες,  πήρε την απόφαση να πετάξει το μπαλάκι στον ΛΑΟ για αποφασίσει αυτός μέσω δημοψηφίσματος για την εφαρμογή ή μη της νέας δανειακής σύμβασης που συμφώνησε με την τρόικα και το ΚΕΦΑΛΑΙΟ. Μια απόφαση  που από την μια κάλυπτε την πολιτική υστεροφημία του ίδιου του Παπανδρέου αλλά από την άλλη προκάλεσε έντονους τριγμούς και στην πολιτική ηγεσία της ευρωζώνης αλλά και στις χρηματοπιστωτικές αγορές του ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ  σε ένα πιθανό “ΟΧΙ” του ελληνικού λαού στο αναμενόμενο δημοψήφισμα.

 

Για αυτό τον λόγο το ίδιο το ΚΕΦΑΛΑΙΟ αποφάσισε να ρίξει την κυβέρνηση μέσω των βουλευτών που ελέγχει (όλοι γνωρίζουμε για τις σχέσεις αλληλοσύνδεσης κεφαλαίου και βουλευτών μέσω  “χορηγιών” για να τις εκλογικές ανάγκες τους) ώστε να αποφύγει το πιθανό κραχ ( οικονομικό κραχ του κεφαλαίου αλλά και  κατάρρευση του οικοδομήματος της ευρωζώνης με τα τετελεσμένα δεδομένα που θα είχαν δημιουργηθεί ) που θα προέκυπτε από το “ΟΧΙ” του ελληνικού λαού στο δημοψήφισμα. Με  αυτά και αυτά, οδήγησαν μια κυβέρνηση η οποία κατέρρεε σε παραίτηση, ώστε μέσα σε λίγα βράδια να κατασκευάσουν μια κυβέρνηση πλήρης συνεργασίας του ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ και “υποδούλωσης” της εργατικής τάξης αυτού του τόπου, χωρίς να κρατούν πλέον  ούτε τα προσχήματα της ΑΣΤΙΚΗΣ τους δημοκρατίας. Τρέμοντας ακόμα και να πάνε σε εκλογές φοβούμενοι την οργή της εργατικής τάξης και αδυνατώντας πλέον να την ελέγξουν και για να αποφύγουν την αλλαγή των πλαστών ποσοστών που παράγουν οι εκλογές, δημιούργησαν μια πραξικοπηματική κυβέρνηση συνεργασίας όλου του φάσματος του ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ για να καταφέρουν και να συνεχίσουν  την ύπαρξη τους και την διάσωση τους στο ίδιο συστημικό πλαίσιο που δημιουργεί τις κρίσεις του καπιταλισμού για την δημιουργία μεγαλύτερων κερδών του ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ στις πλάτες της εργατικής τάξης.

 

Μια εργατική τάξη που δεν πρέπει και αυτή την φορά να δεχτεί την ψευδαίσθηση ότι κάτι θα αλλάξει με την επιβολή μιας κυβέρνησης συνεργασίας – “εθνικής σωτηρίας” η οποία και καλα θα δράσει για την σωτηρία και για την κοινωνική και εθνική συνοχή της κοινωνίας. Μια εργατική τάξη που αυτή την φόρα θα πρέπει να γονατίσει και να γκρεμίσει αυτή την πραξικοπηματικά επιβαλλόμενη κυβέρνηση του ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ που στόχο έχει την συνέχιση της εξαθλίωσης που βιώνουμε καθημερινά και της καταστροφής κάθε εργασιακού δικαιώματος που ακόμα υφίσταται. Μια πραξικοπηματική κυβέρνηση η οποία σε κάθε άρνηση και αντίδραση στην επιβολή των μέτρων για τα οποία δημιουργήθηκε θα απαντάει με αφόρητη καταστολή, μην έχοντας πλέον κανένα ενδοιασμό και μη φοβούμενη οποιοδήποτε πολίτικο κόστος μπορεί να προκληθεί. Μια πραξικοπηματική κυβέρνηση η οποία είναι το τελευταίο χαράκωμα του ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ το οποίο θα χτυπήσει αλύπητα την εργατική τάξη ώστε να οικοδομήσει στις πλάτες αυτής την συνέχεια της κυριαρχίας του.  Μια εργατική τάξη που μαζί με τα τμήματα της με συνειδητά εξεγερσιακά χαρακτηριστικά θα πρέπει να πάρει την ζωή και το μέλλον  στα χέρια της, να αποφασίζει η ίδια σύμφωνα με τα συμφέροντα της αυτόνομα , αντιεραρχικά και να δημιουργήσει τις δομές που χρειάζονται για την δημιουργία μιας κοινωνίας από τα κάτω χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Για μια κοινωνία ΙΣΟΤΗΤΑΣ , ΑΛΛΥΛΕΓΓΥΗΣ , ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗΣ.

ΕΜΠΡΟΣ ΓΙΑ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ ΜΕΣΩΝ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ

ΕΜΠΡΟΣ ΓΙΑ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΩΝ ΚΤΙΡΙΩΝ

ΑΥΤΟΣ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΜΑΣ ΑΝΗΚΕΙ

ΤΑ ΘΕΛΟΥΜΕ ΟΛΑ ΚΑΙ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ

Εάν οι άνθρωποι ενώσουν τις δυνάμεις τους μπορούν να μετακινήσουν βουνά

“Εάν οι άνθρωποι ενώσουν τις δυνάμεις τους μπορούν να μετακινήσουν βουνά”
 Είμαστε κάτοικοι της υπαίθρου, συναντηθήκαμε ως σκεπτόμενοι άνθρωποι χωρίς ιεραρχία και με γνώμονα την άμεση δημοκρατία. Γνωριστήκαμε  σε αγροτικούς αγώνες και κινητοποιήσεις. Σκοπός μας είναι να επεξεργαστούμε ζητήματα που αφορούν τις ζωές μας, την παραγωγή, την εργασία, καθώς επίσης και τη λεηλασία των ανθρώπινων αξιών αλλά και του φυσικού κόσμου από τους κυρίαρχους.

Ένα φάντασμα πλανιέται πάνω από την ύπαιθρο, το φάντασμα της εγκατάλειψης , του ξεκληρίσματος, της φτώχειας, της απαξίωσης και της έλλειψης προοπτικής. Αυτή η σκοτεινιά των καιρών αποτελεί πρόσφορο έδαφος για κάθε άρπαγα, για κάθε καιροσκόπο. Αρχικά με τον απόλυτο έλεγχο της επικεντρωμένης στα αγροτικά οικονομικής δραστηριότητας, όπου εκμαύλισαν με επιδοτήσεις και άλλες μορφές εξαρτήσεων (δάνεια με επαχθείς βέβαια όρους) έτσι ώστε η παραγωγή από αυτάρκης και αειφόρος μετατράπηκε σε ελλειμματική και οικολογικά ανισόρροπη. Κατόπιν στράφηκαν ενάντια σε κάθε μορφή κοινωνικής συνοχής, καθιστώντας κάθε μη κερδοφόρα δραστηριότητα αφελή. Η πολιτιστική επίθεση που δέχτηκαν οι χωριάτες/ισσες από τα κυρίαρχα μέσα (ΜΜΕ) δεν άφησε χώρο για τις μέχρι τότε αναπτυγμένες σχέσεις με τους συνανθρώπους αλλά και την ύπαιθρο. Όλα για το χρήμα! Ακόμα και οι χαροκοπιές, όπου πως και πως ο κόσμος περίμενε να αναπαυτεί από το μόχθο της εργασίας και να δει μακρινούς συγγενείς και φίλους, μετατράπηκαν σε επιχείρηση.

Απέναντι σε αυτή τη θλιβερή πραγματικότητα, ψάχνουμε τον αντίλογο στην επικρατούσα αδιαφορία. Δεν είμαστε διατεθειμένοι να υποταχτούμε στην αθλιότητα που μας επιβάλλεται από την κερδοφορία ή από τον κυρίαρχο τρόπο ζωής, αλλά θα παλέψουμε με αξιοπρέπεια ενάντια σε καθετί που έρχεται να στερήσει τοσο από εμάς, όσο και από τους επόμενους μια γόνιμη και ελεύθερη ζωή. Μαζευόμαστε, μοιραζόμαστε τις αγωνίες μας και αποφασίζουμε να πάμε ένα βήμα παραπέρα, δημιουργώντας μια συλλογικότητα προβληματισμού και δράσης. Επιδιώκουμε να χτίσουμε σχέσεις εμπιστοσύνης ως απάντηση στον ατομικισμό που προβάλλεται και στη “λογική” του βολέματος . Ξέρουμε ότι η αλληλεγγύη που θα προκύψει από αυτές τις σχέσεις είναι αυτή που θα αφρατέψει τη γη για να απλώσουμε ακόμα πιο βαθιά τις ρίζες μας στα χώματα του τόπου μας.

Νομίζουμε ότι η μακρά νύχτα της αιχμαλωσίας και των διαψεύσεων αρχίζει να διαλύεται, καθώς οι τεράστιες αντιφάσεις του πολιτισμού αποκαλύπτονται πλέον πλήρως. Σε τελική ανάλυση, κανείς δε θα γλιτώσει από τον απανθρωπισμό του ανθρώπου και τη λεηλασία του πλανητικού οικοσυστήματος.

Αγωνιζόμαστε για μια κοινωνία απαλλαγμένη από τη λαίλαπα της εμπορευματοποίησης και του κέρδους.

Η κοινωνική έρημος που μας περιβάλλει είναι το καλύτερο μάθημα για να μας οδηγήσει στην κοινωνική απελευθέρωση, έτσι ώστε να απολαύσουμε τις χαρές της ζωής σε όλο τους το μεγαλείο.

  •  Τα κείμενα-προκηρύξεις τυπώνονται σε χιλιάδες αντίτυπα και οι εφημερίδες τοίχου σε  εκατοντάδες. Διανέμονται χέρι με χέρι στα χωριά.

Για να γίνουν οι ιδέες πράξεις, πρέπει να κυκλοφορούν.

Ανοιχτή Συνέλευση από ΧΩΡΙΑ ΒΔ Κρήτης